Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Μαρτίου 2026

Ευρωπαίοι σύμμαχοι λένε στον Τραμπ «nein», «non» και «no» σε βοήθεια για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ

 ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ DEFENSE NEWS

Φορτηγά πλοία και δεξαμενόπλοια φαίνονται στα Στενά του Ορμούζ τον Φεβρουάριο. 25, 2026. (Giuseppe Cacace / AFP μέσω Getty Images)

Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ απέρριψαν τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα βοηθήσει να ξανανοίξει τα Στενά του Ορμούζ με τη βία, εβδομάδες αφότου το Ιράν έκλεισε την πλειοψηφία της ναυτιλίας μέσω της κρίσιμης εμπορικής αρτηρίας ως απάντηση στον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατά της χώρας.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κήρ Στάρμερ δήλωσε τη Δευτέρα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο «δεν θα παρασυρθεί στον ευρύτερο πόλεμο», ενώ ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε ότι «δεν πρόκειται για τον πόλεμό μας». Η Kaja Kallas, επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε ότι τα κράτη μέλη δεν έχουν καμία όρεξη να επεκτείνουν τη λειτουργία θαλάσσιας ασφάλειας στην Ερυθρά Θάλασσα στα Στενά του Ορμούζ, την πύλη προς τον Περσικό Κόλπο.

Το Ιράν κήρυξε το στενό κλειστό για την κυκλοφορία στις 2 Μαρτίου, μετά την έναρξη των επιθέσεων κατά της χώρας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δύο ημέρες νωρίτερα. Ενώ είπε ότι οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται τη βοήθεια κανενός, ο Τραμπ κάλεσε ταυτόχρονα τους συμμάχους να βοηθήσουν στην εξασφάλιση της ναυσιπλοΐας στην πλωτή οδό, φτάνοντας στο σημείο να απειλήσουν τις συνέπειες για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ εάν οι ευρωπαϊκές χώρες απορρίψουν αυτές τις απαιτήσεις.

«Το συναίσθημα είναι ότι δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης», δήλωσε η Κάλας σε συνέντευξή της στο Reuters την Τρίτη. «Φυσικά είμαστε σύμμαχοι με την Αμερική, αλλά δεν καταλαβαίνουμε πραγματικά τις κινήσεις τους πρόσφατα. Δεν έχει ζητηθεί η γνώμη μας και δεν καταλαβαίνουμε πραγματικά ποιοι είναι οι στόχοι αυτού του πολέμου».

Η  επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ δήλωσε ότι δεν υπάρχει καμία προθυμία από την πλευρά των κρατών-μελών να αλλάξουν την εντολή της ναυτικής αποστολής Aspides του μπλοκ, που είναι  επιφορτισμένη με την ασφαλή ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα, και «κανείς δεν είναι έτοιμος να θέσει τον λαό του σε κίνδυνο στα Στενά του Ορμούζ».

Το Ιράν έχει επιτεθεί σε περισσότερα από δώδεκα εμπορικά σκάφη με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους και μικρά σκάφη στο στενό από την έναρξη της σύγκρουσης, ενώ πολλά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η χώρα έχει αρχίσει να τοποθετεί θαλάσσιες νάρκες, επικαλούμενες αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Το Στενό του Ορμούζ είναι σχετικά στενό, περίπου 30 χιλιόμετρα πλάτος σε ορισμένα σημεία, πολύ μέσα στο εύρος των ιρανικών παράκτιων επιθέσεων.

Περίπου το 20% των παγκόσμιων μεταβάσεων στην κατανάλωση πετρελαίου μέσω της πλωτής οδού και τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης αργού πετρελαίου Brent έχουν αυξηθεί σε περισσότερα από 100 δολάρια το βαρέλι μετά το κλείσιμο, προκαλώντας άγχος στους οικονομολόγους και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για τον αντίκτυπο στην παγκόσμια οικονομία.

"Ο Τραμπ τις τελευταίες ημέρες συνέδεσε ρητά την εμπλοκή των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και την υποστήριξη με την Ουκρανία με τις προσπάθειες των συμμάχων με αυτό που αποκάλεσε «μια πολύ μικρή προσπάθεια, η οποία είναι απλώς να κρατήσει τα Στενά ανοιχτά»." Ο πρόεδρος δήλωσε την Κυριακή στους Financial Times ότι «αν δεν υπάρξει απάντηση ή αν είναι αρνητική απάντηση, νομίζω ότι θα είναι πολύ κακό για το μέλλον του ΝΑΤΟ».

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχει δηλώσει ότι εργάζεται σε μια αποστολή Ευρωπαίων και μη Ευρωπαίων εταίρων να συνοδεύσουν τη ναυτιλία για να ξανανοίξουν «σταδιακά» την πλωτή οδό, αλλά μόνο όταν τελειώσει η πιο καυτή φάση της σύγκρουσης.

Η σύσταση μιας αποστολής πολεμικών πλοίων που συνοδεύουν δεξαμενόπλοια μέσω της επικίνδυνης διέλευσης θα ήταν ένα «πολύπλοκο εγχείρημα», απαιτώντας συνεργασία με «όσους ενδιαφερόμενους στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών», συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστών, δήλωσε ο Μακρόν στη συνάντηση του αμυντικού υπουργικού συμβουλίου εδώ σήμερα.

«Δεν είμαστε συμβαλλόμενο μέρος στη σύγκρουση», δήλωσε ο Μακρόν. "Και έτσι η Γαλλία δεν θα λάβει ποτέ μέρος σε επιχειρήσεις για το άνοιγμα ή την απελευθέρωση των Στενών του Ορμούζ στο σημερινό πλαίσιο."

Η Γαλλία έχει στείλει περίπου το ήμισυ του στόλου των μεγάλων μαχητών της επιφανείας, συμπεριλαμβανομένου του αεροπλανοφόρου Charles de Gaulle, στη Μέση Ανατολή για την προστασία της ναυσιπλοΐας, των Γάλλων πολιτών και των συμμάχων στην περιοχή, αν και η χώρα έχει τονίσει ότι η ανάπτυξη είναι αυστηρά αμυντική.

Η πρωταρχική ευθύνη της Γερμανίας είναι προς το έδαφος του ΝΑΤΟ και οποιαδήποτε ανάπτυξη εκτός της ζώνης συμμαχίας θα απαιτούσε τόσο ένα διεθνές πλαίσιο όσο και εντολή από το Bundestag, το κοινοβούλιο της χώρας, δήλωσε ο Πιστόριους στο Βερολίνο τη Δευτέρα. "Ο υπουργός Άμυνας είπε ότι δεν βλέπει «κανένα λόγο» για μια τέτοια κίνηση, λέγοντας ότι «δεν είναι ο πόλεμός μας, δεν τον ξεκινήσαμε»."

Η Γερμανία ζητά διπλωματικές λύσεις και γρήγορο τερματισμό της σύγκρουσης, και περισσότερα πολεμικά πλοία πιθανότατα δεν θα συμβάλουν σε αυτό, σύμφωνα με τον Πιστόριους.

«Τι περιμένει ο Ντόναλντ Τραμπ, ας πούμε, μια χούφτα ή δύο χούφτες ευρωπαϊκές φρεγάτες στα Στενά του Ορμούζ για να επιτύχουν αυτό που οι ισχυρές ΗΠΑ. Το Ναυτικό δεν μπορεί να διαχειριστεί από μόνο του το Σουδάν;» Ο Πιστόριους είπε. «Αυτή είναι η ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου».

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους συμμάχους, αλλά δεν θα παρασυρθεί στον ευρύτερο πόλεμο, δήλωσε τη Δευτέρα ο Στάρμερ. Είπε ότι η χώρα βρίσκεται σε συνομιλίες με συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των Ευρωπαίων εταίρων και των κρατών του Κόλπου, για ένα βιώσιμο συλλογικό σχέδιο για την αποκατάσταση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας το συντομότερο δυνατόν, για να διασφαλιστεί η σταθερότητα στην αγορά και να αμβλυνθούν οι οικονομικές επιπτώσεις, δίνοντας έμφαση σε καμία απόφαση.

Ο Στάρμερ είπε ότι τελικά τα Στενά του Ορμούζ θα πρέπει να ξανανοίξουν, «όχι ένα απλό καθήκον». Τα περιουσιακά στοιχεία του Ηνωμένου Βασιλείου στην περιοχή που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επαναλειτουργία του στενού είναι αυτόνομα συστήματα κυνηγιού ναρκών, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό.

Οι μικρότεροι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ ήταν επίσης πρόθυμοι να κρατήσουν αποστάσεις από τη σύγκρουση, με τον Νορβηγό πρωθυπουργό Jonas Gahr Støre να λέει την Κυριακή ότι «δεν είναι ο πόλεμός μας», με τις προοπτικές για το πώς θα εξελιχθεί η σύγκρουση «αρκετά ασαφείς».

«Δεν είμαστε μέρος αυτού του πολέμου, δεν τον ξεκινήσαμε, αλλά όλοι επηρεαζόμαστε από αυτόν», δήλωσε ο Gahr Støre. «Θα πρέπει να είναι ευθύνη των ενδιαφερόμενων μερών να βρουν τρόπους για τον τερματισμό των εχθροπραξιών που έχουν πλέον μεγάλο αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο».

Ο πρόεδρος της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπάσον απάντησε θετικά σε μια πρόταση ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να έχει απαιτήσεις από τις ΗΠΑ σχετικά με την Ουκρανία, με αντάλλαγμα τη βοήθεια στον Κόλπο.

«Νομίζω ότι είναι πραγματικά μια πραγματικά καλή ιδέα», δήλωσε ο Stubb σε μια συνάντηση του Chatham House στο Λονδίνο την Τρίτη, απαντώντας σε μια ερώτηση του ακροατηρίου. «Θα το συζητήσω με τους συναδέλφους μου».


15 Φεβρουαρίου 2026

Οι πολλές ερμηνείες μιάς ομιλίας (του sec Rubio στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου' 2026)

Χθές, στην ετήσια Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, μετά την περυσινή συνταρακτική παρουσίαση του JD Vance, εκ μέρους των ΗΠΑ μετείχε ο ΥΠΕΞ Marco Rubio.

Η παρουσίαση του τελευταίου, αποτελεί ήδη αμφιλεγόμενο γεγονός, με αντικρουόμενες ερμηνείες. Παρακάτω θα παραθέσω την άποψη του Αμερικανού Phillips P. Obrien, την άποψη του Έλληνα Δρ Φίλιππου Σακελαρόπουλου και την άποψη του Fb φίλου Kostas Balatsos.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Α.          Άποψη Φίλ. Ομπράιεν   :

Ο Ρούμπιο ζητά το τέλος μιας ανεκτικής, δημοκρατικής Ευρώπης και το πλήθος τρελαίνεται.
Phillips P. OBrien, 14 Φεβρουαρίου

Λίγο πριν από μία ώρα, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ζήτησε το τέλος μιας ανεκτικής, δημοκρατικής Ευρώπης και της διάλυσής της σε μια ανομοιογενή ομάδα μικρότερων, τραμπικών κρατών, και οι Ευρωπαίοι στην αίθουσα τον χειροκρότησαν όρθιοι. Ο πρόεδρος της εκδήλωσης, Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, ευχαρίστησε ακόμη και τον Ρούμπιο για την υπέροχη «διαβεβαίωσή» του. Έτσι, φαίνεται ότι οι απειλές για εισβολή στη Γροιλανδία δεν έχουν σημασία, η μονομερής, επιβολή άνισων δασμών στην Ευρώπη δεν συνέβη ποτέ. Πράγματι, ακόμη και η εγκατάλειψη της Ουκρανίας και η αλληλεγγύη με τον Βλαντιμίρ Πούτιν δεν χώριζαν πραγματικά τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ζωντανά από τη διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου: Ο Ρούμπιο επικρίνει τη μαζική μετανάστευση, την «αυταπάτη» της Δύσης μετά τον πόλεμο, τα λάθη των ΗΠΑ και της Ευρώπης Ο Ρούμπιο ενεργεί ως ο Δρ. Κεβορκιάν για τη Φιλελεύθερη Ευρώπη Μια ομιλία αμφισβητήσιμης αξίας, που ζητά από τη φιλελεύθερη, δημοκρατική Ευρώπη να συμφωνήσει στην καταστροφή της, και οι τελευταίοι 13 μήνες απλώς να εξαφανιστούν;

Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλη την ομιλία του Ρούμπιο και τις μετά από αυτήν ερωτήσεις, εδώ:

Οι άμεσες ανταποκρίσεις από την ομιλία, κυρίως από αμερικανικές πηγές, απηχούν ακριβώς αυτό που είπε ο Ischinger, ότι ο Ρούμπιο, προς ανακούφιση των Ευρωπαίων, επαναβεβαίωσε τους Ευρωπαίους για την προσήλωση των Αμερικανών στην Διατλαντική σχέση. Δείτε εδώ μερικές τέτοιες ιστορίες:  

1: The Associated Press



2.     Bloomberg

3.     New York Times

RFE/RL even exclaimed that Europe was breathing “a sigh of relief” at the address. 

Το μόνο που μπορούμε πραγματικά να ελπίζουμε, ωστόσο, είναι ότι τα χειροκροτήματα στην αίθουσα ήταν ευγενικά και όχι ένδειξη ειλικρινούς ανακούφισης. Γιατί αν είναι, η Ευρώπη είναι ακόμη πιο γεμάτη με κορόιδα από ό,τι έχει δει τα τελευταία χρόνια, εθισμένους τόσο εξαρτημένους από την ιδέα της δύναμης και της ηγεσίας των ΗΠΑ που θα πάρουν αυτή τη δωρεάν δόση φαιντανύλης και θα υποχωρήσουν ξανά στην ομίχλη της εξάρτησής τους. Και αν το κάνουν, δεν θα έχουν κανέναν να κατηγορήσουν παρά μόνο τους εαυτούς τους. Διότι η ομιλία του Ρούμπιο, στην πραγματικότητα, κήρυξε τον θάνατο του φιλελεύθερου, δημοκρατικού συστήματος που κυβερνά την ευρωπαϊκή ήπειρο (και τον κόσμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ) από το 1945. 
Η ομιλία ξεκίνησε με μια επίθεση σε όλα όσα αντιπροσώπευαν οι ΗΠΑ πριν από τον Ντόναλντ Τραμπ.
Περίπου 26 λεπτά στο παραπάνω βίντεο, ο Ρούμπιο αρχίζει να αναλύει τον καταστροφικό κόσμο που δημιούργησαν οι ΗΠΑ πριν ο Ντόναλντ Τραμπ σώσει τη ζωή του. Αυτός ο κόσμος, βασισμένος στη φιλελεύθερη δημοκρατία, το εμπόριο και την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», ήταν, σύμφωνα με τον Ρούμπιο, στην πραγματικότητα μια «επικίνδυνη» και καταστροφική «ψευδαίσθηση». Για να τονίσει αυτό το γεγονός, χρησιμοποίησε τη λέξη «ψευδαίσθηση» πολλές φορές.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει πάντα να έχετε κατά νου - η MAGA μισεί τις ΗΠΑ και αυτό που αντιπροσώπευαν για σχεδόν έναν αιώνα. Είναι έντονα αντιαμερικανική. Το γενικό επιχείρημα που έθιγε ο Ρούμπιο ήταν ότι η Ευρώπη ήταν ανόητη που ακολούθησε την Αμερική σε αυτόν τον δρόμο της ανοχής, της δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού. Έτσι, αυτό που ζητούσε ο Ρούμπιο ήταν η επιστροφή σε έναν κόσμο που βασίζεται στην υπεροχή του εθνικού συμφέροντος (αντίο ΕΕ). Ζήτησε τον τερματισμό της προσπάθειας αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής και παρουσίασε τη «μαζική μετανάστευση» με τον τυπικό τρόπο τρόμου της MAGA. Στη συνέχεια, η σωτηρία για όλη αυτή τη φρίκη δόθηκε από τον Ρούμπιο. Η σωτηρία ήρθε στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ. Να τι ακριβώς είπε: «Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα αναλάβουν για άλλη μια φορά το έργο της ανανέωσης και της αποκατάστασης...» Και τι θέλει ο Ρούμπιο; Η Ευρώπη να είναι καλά παιδιά και να ακολουθεί την πορεία του Τραμπ. Και για τα επόμενα δέκα λεπτά, ο Ρούμπιο έδωσε μια ομιλία MAGA σχετικά με την αξία των «δυτικών» αξιών. Ήταν ουσιαστικά η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του 2025, αναδιατυπωμένη και επαναδιατυπωμένη. Το όραμά του για το μέλλον βασιζόταν σε μια απόρριψη των τελευταίων 50 ετών. Αφορούσε το πώς «ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες» θέλουν η Ευρώπη να τους ακολουθήσει στον δρόμο της MAGA. Και μαντέψτε ποιος δεν ήταν απειλή στην ομιλία του Ρούμπιο; Η δικτατορική Ρωσία και Κίνα είναι η απάντηση. Δεν αναφέρθηκαν ποτέ ως απειλές ή προκλήσεις για την ελευθερία από τον Ρούμπιο με κανέναν τρόπο. Πράγματι, νομίζω ότι αγνοήθηκαν εντελώς. Οι απειλές του Ρούμπιο δεν αφορούσαν δικτατορικά κράτη, αλλά τη μετανάστευση, το εμπόριο, την ανοχή και, υποθέτω, τους ανθρώπους που δεν έχουν θρησκευτική πίστη. Μόνο στο τέλος της σύντομης περιόδου ερωτήσεων αναφέρθηκαν η Ρωσία και η Ουκρανία - και ήταν μια τυπική υπεράσπιση της συμπεριφοράς του Πούτιν από τοn Τραμπ. Υπήρξε μια μεγαλοπρέπεια βασισμένη σε ισχυρισμούς του Τραμπ χωρίς πραγματικότητα (η Ινδία δεν θα αγοράσει άλλο ρωσικό πετρέλαιο). Όσον αφορά την «ειρήνη», ο Ρούμπιο είπε ότι όλα τα ζητήματα εκτός από τα πιο δύσκολα παραμένουν. Ίσως το πιο διαφωτιστικό σχόλιό του ήταν ότι οι ΗΠΑ ήθελαν μια συμφωνία με την οποία η Ουκρανία μπορεί να «συμβιώσει» και η Ρωσία μπορεί να «αποδεχτεί». Η Ρωσία/Πούτιν πρέπει πάντα να είναι ευχαριστημένοι.

Από άποψη ουσίας, δεν υπήρχε τίποτα σε αυτή την ομιλία που να μην ήταν καθαρή προπαγάνδα και πολιτική του Τραμπ. Ναι, υπήρχαν μερικά ωραία λόγια για την ιστορία και τη συνεργασία, αλλά στην Ευρώπη και την Ουκρανία δεν δόθηκε τίποτα, ενώ τους ζητήθηκε να καταστρέψουν αυτό που είναι τώρα και να ακολουθήσουν τη σπουδαία ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ.
Αν οι Ευρωπαίοι καθησυχάστηκαν από αυτή την ομιλία και πιστεύουν ότι σημαίνει ότι οι ΗΠΑ παραμένουν προσηλωμένες στην ευρωπαϊκή ελευθερία ή άμυνα έναντι της Ρωσίας, θα πάρουν όλα όσα τους αξίζουν.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Β.          Άποψη Δρ Φίλιππου Σακελαρόπουλου :

Εξαιρετική η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο, Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ,  στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο, από το πιο σημαντικό και ισορροπημένο μέλος της αμερικανικής κυβέρνησης. Τους λέει όλα αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν. Δυτικό πολιτισμό, χριστιανισμό, έθνος, ιστορία, λαθρομετανάστευση, ευρωπαϊκές αξίες, στρατό που υπερασπίζεται έθνος. 
Αν αυτός θα ήταν ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ πολλά θα άλλαζαν στον κόσμο…Η χθεσινή αυτή ομιλία του κατατάσσεται στις μεγάλες στιγμές της Αμερικανικής Εξωτερικής πολιτικής. Φαίνεται ότι σιγά-σιγά η λογική ξανάρχεται ως εισαγόμενο προϊόν στην αποβλακωμένη Ευρώπη όπου οι γελοίοι γραφειοκράτες της ΕΕ ασχολούνται μόνο και αποκλειστικά με τους ΛΟΑΤΚΙ , τους Τράνς , την πράσινη ανάπτυξη, τα χάρτινα καλαμάκια και τα μέγεθος των καπακιών στα πλαστικά μπουκάλια!!!

Τα "καμπανάκια" που χτύπησε... ο Ρούμπιο για την επιβίωση της Ευρώπης και γενικότερα της Δύσης θα έπρεπε να απασχολούν σοβαρά τον κάθε στοιχειωδώς νοήμονα κάτοικο της ΕΕ. Δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα γιατί κάποιοι με τις πολιτικές επιλογές τους φροντίζουν η Βουλή καθημερινά να γίνεται ‘’τσίρκο’’ και τα ΜΜΕ με τη σοβαρότητά τους!!! Να ασχολούνται με την τρέλα και την ‘’ψέκα’’.

Παρακάτω μερικά Σημαντικά Αποσπάσματα από την ομιλία του Ρούμπιο στο Μόναχο:

«Κάναμε λάθη μαζί και τώρα είναι απαραίτητο να τα διορθώσουμε από κοινού. Υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ σκοπεύουν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, εάν χρειαστεί και μόνες τους – αλλά κατά προτίμηση μαζί»

«Θέλουμε η Ευρώπη να επιβιώσει και να είναι ισχυρή»

«Αν κάποιες φορές ακουγόμαστε υπερβολικά ευθείς, είναι επειδή νοιαζόμαστε για το μέλλον σας. Το πεπρωμένο μας είναι και θα είναι πάντα συνδεδεμένο με το δικό σας. Η μοίρα της Ευρώπης δεν θα μας είναι ποτέ αδιάφορη»

«Είμαστε στο δυτικό ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδί της Ευρώπης», απαριθμώντας όμως και τα «ανόητα λάθη» τα οποία, έγιναν κατά το παρελθόν από κοινού, για το ελεύθερο εμπόριο, την «κλιματική υστερία» και την μετανάστευση»

«Ανησυχούμε βαθιά για το μέλλον σας – και το δικό μας. Και αν διαφωνούμε, αυτή η διαφωνία πηγάζει από τη βαθιά μας ανησυχία για την Ευρώπη, με την οποία είμαστε συνδεδεμένοι, όχι μόνο οικονομικά και στρατιωτικά, αλλά πνευματικά και πολιτισμικά», επισήμανε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.

«Η αποβιομηχάνιση δεν είναι αναπόφευκτη, αλλά μάλλον το ανόητο αποτέλεσμα μιας μεταπολεμικής ψευδαίσθησης.

Η μαζική μετανάστευση δεν είναι περιθωριακό θέμα, αλλά αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες στη Δύση.

Πρέπει να ανακτήσουμε τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων και αυτό δεν είναι ούτε ξενοφοβία ούτε μίσος, αλλά πράξη εθνικής κυριαρχίας ενώπιον επείγουσας απειλής. Η Δύση έχει αναθέσει σε τρίτους την ίδια της την κυριαρχία»

"Αυτό το διαβόητο τείχος που είχε χωρίσει αυτό το έθνος στα δύο έπεσε, και μαζί του μια κακή αυτοκρατορία, και η Ανατολή και η Δύση έγιναν ξανά ένα. Αλλά η ευφορία αυτού του θριάμβου μας οδήγησε σε μια επικίνδυνη αυταπάτη: ότι είχαμε εισέλθει «στο τέλος της ιστορίας», ότι κάθε έθνος θα ήταν πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία· ότι οι δεσμοί που σχηματίζονται από το εμπόριο και μόνο από το εμπόριο θα αντικαθιστούσαν πλέον την εθνική υπόσταση· ότι η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη - ένας υπερβολικά χρησιμοποιούμενος όρος - θα αντικαθιστούσε πλέον το εθνικό συμφέρον· και ότι τώρα θα ζούσαμε σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα όπου όλοι θα γίνονταν πολίτες του κόσμου. Αυτή ήταν μια ανόητη ιδέα που αγνοούσε τόσο την ανθρώπινη φύση όσο και τα μαθήματα πάνω από 5.000 ετών καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας. Και μας έχει κοστίσει ακριβά."

"Αναθέσαμε ολοένα και περισσότερο την κυριαρχία μας σε διεθνείς θεσμούς, ενώ πολλά έθνη επένδυσαν σε τεράστια κράτη πρόνοιας χάνοντας την ικανότητα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Αυτό, ακόμη και όταν άλλες χώρες έχουν επενδύσει στην ταχύτερη στρατιωτική ανάπτυξη σε όλη την ανθρώπινη ιστορία και δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν σκληρή ισχύ για να επιδιώξουν τα δικά τους συμφέροντα. Ως θυσία της κλιματικής θρησκείας έχουμε επιβάλει ενεργειακές πολιτικές στον εαυτό μας που φτωχαίνουν τον λαό μας, ακόμη και όταν οι ανταγωνιστές μας εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον άνθρακα, το φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο - όχι μόνο για να τροφοδοτήσουν τις οικονομίες τους, αλλά και για να το χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης εναντίον των δικών μας."

"Και στην επιδίωξη ενός κόσμου χωρίς σύνορα, ανοίξαμε τις πόρτες μας σε ένα άνευ προηγουμένου κύμα μαζικής μετανάστευσης που απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας, τη συνέχεια του πολιτισμού μας και το μέλλον του λαού μας. Κάναμε αυτά τα λάθη μαζί, και τώρα, μαζί, οφείλουμε στον λαό μας να αντιμετωπίσουμε αυτά τα γεγονότα και να προχωρήσουμε, να ανοικοδομήσουμε."

"Η εθνική ασφάλεια, με την οποία ασχολείται σε μεγάλο βαθμό αυτή η διάσκεψη, δεν είναι απλώς μια σειρά τεχνικών ερωτημάτων - πόσα ξοδεύουμε για την άμυνα ή πού, πώς την αναπτύσσουμε. Ναι, αυτά είναι σημαντικά ερωτήματα, αλλά δεν είναι το θεμελιώδες. Το θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε εξαρχής είναι τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε, επειδή οι στρατοί δεν πολεμούν για αφηρημένες έννοιες. Οι στρατοί πολεμούν για έναν λαό. Οι στρατοί πολεμούν για ένα έθνος. Οι στρατοί πολεμούν για έναν τρόπο ζωής. Και αυτό ακριβώς υπερασπιζόμαστε: έναν μεγάλο πολιτισμό που έχει κάθε λόγο να είναι περήφανος για την ιστορία του, σίγουρος για το μέλλον του και στοχεύει να είναι πάντα κύριος του δικού του οικονομικού και πολιτικού πεπρωμένου."

"Η μαζική μετανάστευση δεν είναι, δεν ήταν, δεν είναι κάποια περιθωριακή ανησυχία μικρής σημασίας. Ήταν και συνεχίζει να είναι μια κρίση που μετασχηματίζει και αποσταθεροποιεί κοινωνίες σε όλη τη Δύση."

"Πρέπει επίσης να αποκτήσουμε τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων. Ο έλεγχος του ποιος και πόσοι άνθρωποι μπαίνουν στις χώρες μας, δεν αποτελεί έκφραση ξενοφοβίας. Δεν είναι μίσος. Είναι μια θεμελιώδης πράξη εθνικής κυριαρχίας. Και η αποτυχία να το κάνουμε αυτό δεν είναι απλώς μια παραίτηση από ένα από τα πιο βασικά μας καθήκοντα που οφείλουμε στον λαό μας. Είναι μια επείγουσα απειλή για τον ιστό των κοινωνιών μας και την επιβίωση του ίδιου του πολιτισμού μας."

"Και τέλος, δεν μπορούμε πλέον να θέτουμε την λεγόμενη παγκόσμια τάξη πάνω από τα ζωτικά συμφέροντα του λαού μας και των εθνών μας. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε το σύστημα διεθνούς συνεργασίας που δημιουργήσαμε και δεν χρειάζεται να διαλύσουμε τους παγκόσμιους θεσμούς της παλιάς τάξης πραγμάτων που χτίσαμε μαζί. Αλλά αυτοί πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Πρέπει να ξαναχτιστούν. Για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να έχουν τεράστιες δυνατότητες να αποτελέσουν ένα εργαλείο για το καλό στον κόσμο. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι σήμερα, στα πιο πιεστικά ζητήματα που έχουμε ενώπιόν μας, δεν έχουν απαντήσεις και δεν έχουν παίξει ουσιαστικά κανένα ρόλο."

"Θέλουμε συμμάχους που μπορούν να αμυνθούν, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει ποτέ στον πειρασμό να δοκιμάσει τη συλλογική μας δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι δεμένοι με αλυσίδες ενοχών και ντροπής. Θέλουμε συμμάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που καταλαβαίνουν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί με εμάς, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν."

"Εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα λόγο να διαχειριζόμαστε με ευγένεια και φροντίδα την παρακμή της Δύσης. Δεν επιδιώκουμε να χωρίσουμε, αλλά να αναζωογονήσουμε μια παλιά φιλία και να ανανεώσουμε τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία.(...) Θέλουμε μια συμμαχία που τρέχει με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής αν δεν αφήσουμε τα έθνη μας πιο περήφανα, πιο δυνατά και πιο πλούσια για τα παιδιά μας. Μια συμμαχία έτοιμη να υπερασπιστεί τον λαό μας, να διαφυλάξει τα συμφέροντά μας και να διατηρήσει την ελευθερία δράσης που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε το δικό μας πεπρωμένο - όχι μια συμμαχία που υπάρχει για να λειτουργεί σαν ένα παγκόσμιο κράτος πρόνοιας και να εξιλεώνεται για τις υποτιθέμενες αμαρτίες των περασμένων γενεών."

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Γ.          Άποψη 

Γράφουν πολλοί με ανακούφιση ότι η ομιλία Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου απομακρύνθηκε και σε ύφος και σε περιεχόμενο από την περσινή του Τζέι Ντί με τη μάσκαρα, αφήνοντας μια στάλα αισιοδοξίας για τις διατλαντικές σχέσεις. Να με συμπαθάτε που κομίζω κακά νέα αλλά ο ίδιος ο αμερικανός ΥΠΕΞ δήλωσε σε συνέντευξή του πως δεν απομακρύνθηκε από το μήνυμα του Βανς.
Την ομιλία μπορεί να την έδωσε σε έναν εκθεσιακό χώρο, όμως το πραγματικό του ακροατήριο και οι δέκτες του μηνύματός του βρίσκονται έξω από τους τοίχους του εκθεσιακού κέντρου. Πρόκειται για εκείνο το αντιδραστικό και αντισυστημικό κοινό που βλέπει την ΕΕ ως ένα παρηκμασμένο γραφειοκρατικό οικοδόμημα σε αντιδιαστολή με το λαμπρό και ξεχασμένο ευρωπαϊκό μεγαλείο.
Τι είπε όμως ο Ρούμπιο που τόσο πολύ άρεσε; Μας είπε ότι η Αμερική "αγαπά την Ευρώπη" και ότι γι' αυτό ακριβώς είναι σκληρή μαζί της. Μια δήλωση που ακούγεται συγκινητική μεν, αλλά καταρρέει μόλις την εξετάσεις πιο προσεκτικά. Αυτή η ρητορική θα μπορούσαμε να πούμε ότι θυμίζει τη λογική μιας κακοποιητικής σχέσης, όπου κάποιος είναι σκληρός με τον άνθρωπό του και ασκεί όλα τα ειδή ψυχολογικού ελέγχου πάνω του από...αγνό ενδιαφέρον.
Σε μια υγιή σχέση ή συνεργασία βέβαια η αγάπη και ο σεβασμός -αν αυτά υπάρχουν- εκφράζονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο: με συνέπεια, αξιοπιστία, διαφάνεια και αναγνώριση των ορίων του άλλου. Όχι με αμφισβήτηση της κυριαρχίας του, με αποκλεισμό του από αποφάσεις που τον αφορούν ή με στήριξη δυνάμεων που υπονομεύουν την ασφάλειά του.
Και πώς ακριβώς εκδηλώνεται αυτή η αγάπη; Ξεχάσαμε άραγε τη στήριξη ακροδεξιών κομμάτων όπως το AfD στη Γερμανία, που απειλούν όχι μόνο την ίδια τη δημοκρατική συνοχή αλλά και την ασφάλεια της Γερμανίας, καθώς μέλη, πολιτευτές και επιφανή στελέχη διατηρούν στενότατες σχέσεις με τη Ρωσία, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν καταδικαστεί και για κατασκοπεία για λογαριασμό της Κίνας; Ή μήπως εκδηλώνεται με την αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, όπως είδαμε πρόσφατα με τη Γροιλανδία; Ή με τον αποκλεισμό των Ευρωπαίων συμμάχων από κρίσιμες διαπραγματεύσεις που αφορούν την ασφάλεια της δικής τους ηπείρου; Ή με τη δημιουργία αβεβαιότητας σχετικά με την αμερικανική δέσμευση στην υπεράσπιση των παραδοσιακών τους συμμάχων;
Στην πραγματικότητα αυτοί που βρίσκουν γοητευτική τη σκληρή αγάπη των ΗΠΑ είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν να ενηλικιωθεί η Ευρώπη και να σταθεί στα πόδια της, καθώς στόχος κάθε κακοποιητικης σχέσης είναι η διαιώνιση της ψυχολογικής εξάρτησης και της επιρροής που ασκεί ο θύτης.
Κάπου εδώ θα σας παραπέμψω στην ομιλία του Boris Pistorius, ο οποίος παρουσίασε σε πλήρη αντίθεση με τον Ρούμπιο ένα όραμα που βασίζεται στον ρεαλισμό, την αξιοπιστία και την ευρωπαϊκή αυτονομία, χωρίς θυμό, χωρίς αυτομαστίγωμα αλλά με ωριμότητα και επίγνωση για τα πραγματικά λάθη της Ευρώπης.
Ξεκινώντας από έναν οικογενειακό βίωμα, σημείωσε πως η μητέρα του έζησε τη ριζική καταστροφή μιας διεθνούς τάξης, επειδή δεν υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι στη Γερμανία και αλλού να σταθούν ενάντια σε εκείνους που ήθελαν να την καταστρέψουν και να την αντικαταστήσουν με τη βάρβαρη ιδεολογία τους. Έζησε όμως και την εμφάνιση μιας νέας, σταθερής, ελεύθερης τάξης που θεμελιώθηκε σε κανόνες, χάρη στην αφοσίωση εκείνων που εργάστηκαν για να τη δημιουργήσουν.
Αναγνωρίζοντας τα λάθη της Ευρώπης, παραδέχτηκε με πλήρη ωριμότητα ότι υπήρξαν εποχές που οι Ευρωπαίοι τα θεωρούσαν όλα αυτά δεδομένα, κάνοντας πολύ λίγα για να υποστηρίξουν αυτή την πολύτιμη τάξη.
Ωστόσο, η πραγματικότητα σήμερα είναι πολύ διαφορετική. Η Ευρώπη πλέον ξοδεύει πολύ περισσότερα για την άμυνα από ποτέ άλλοτε, η αμυντική της βιομηχανία παράγει κορυφαίο εξοπλισμό, ενώ παίρνει το μέλλον στα χέρια της στους τομείς της κοινής ανάπτυξης τεχνολογιών και της χρηματοδότησης προγραμμάτων καινοτομίας.
Απόδειξη για αυτά αποτελεί η ίδια η Γερμανία, η οποία τροποποίησε το Σύνταγμά της για να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, ένα τεράστιο βήμα που δείχνει πόσο σοβαρά παίρνει τη δέσμευσή της για την ασφάλεια και την άμυνα και που αναμένεται να φτάσουν στο 3,5% του ΑΕΠ έως το 2029. Μεταρρύθμισε επίσης τη στρατιωτική της θητεία, γεγονός που αναμένεται να οδηγήσει σε ισχυρότερες δυνάμεις και πιο ανθεκτικές εφεδρείες. Σε μια ιστορική κίνηση, αναπτύσσει μια πλήρη ταξιαρχία στη Λιθουανία, ενώ πλέον είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της Ουκρανίας.
Κοιτάζοντας με καθαρό βλέμμα το μέλλον, τόνισε πως η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μια ισχυρή οικονομική δύναμη, αναπτύσσοντας περισσότερη στρατιωτική ισχύ και αναλαμβάνοντας περισσότερη ευθύνη για τη δική της ασφάλεια. Εν ολίγοις, πρέπει να γίνει πιο σκληρή και πιο αποτελεσματική. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει η ασφάλεια να μην είναι ζήτημα μιας κυβέρνησης αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.
Για να μπορέσει λοιπόν η Ευρώπη να ενηλικιωθεί, είναι αναγκαία η συνειδητοποίηση ότι μια ώριμη σχέση βασίζεται στην αμοιβαία συνεισφορά, όχι στον συναισθηματικό έκβιασμό. Για τούτο και το ΝΑΤΟ πρέπει να γίνει περισσότερο ευρωπαϊκό για να μπορέσει να παραμείνει διατλαντικό και για να έχει νόημα για όλα τα μέλη του.
Και κάπου εδώ αναδύεται μια βαθιά ηθική ερώτηση: τι σημαίνει να σέβεσαι έναν σύμμαχο, έναν εταίρο, μια ολόκληρη ήπειρο; Η απάντηση του Ρούμπιο και της Αμερικής είναι μια σχέση που βασίζεται στη "σκληρή αγάπη", μια σχέση όπου ο ισχυρότερος ορίζει τους όρους, αμφισβητεί την κυριαρχία, υποστηρίζει διχαστικές δυνάμεις, και τα παρουσιάζει όλα αυτά ως ενδείξεις ανόθευτης φροντίδας.
Από την άλλη, ο Pistorius μας παρουσίασε έναν άλλο δρόμο: την αξιοπιστία ως ηθικό θεμέλιο της πολιτικής. Όχι ως μια αόριστη τεχνοκρατική έννοια ή ένα διπλωματικό εργαλείο αλλά ως μια ηθική επιλογή που ορίζει το είδος του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε.
Στην πραγματικότητα οι δύο αυτές ομιλίες φανερώνουν δύο τελείως διαφορετικές κοσμοθεάσεις και επιλογές για το μέλλον. Για την Ευρώπη αυτό σημαίνει το αν θα δεχτεί μια αγάπη που την υποβαθμίζει, τη χειραγωγεί και την διχάζει ή θα επιλέξει να σταθεί στα πόδια της, να γίνει η ίδια αξιόπιστη και να δείξει στον κόσμο ότι υπάρχει διαφορετικός δρόμος.
Η απάντηση του Pistorius ήταν απλή αλλά εμπνευστική: "Ας δείξουμε για τι είμαστε ικανοί οι Ευρωπαίοι!"
 
 

 

 

23 Ιουνίου 2017

To Κουρδιστάν έρχεται, η Τουρκία φεύγει; Δραματικές εξελίξεις ενόψει με αντίκτυπο στον Ελληνισμό;

Του Παντελή Καρύκα
To Κουρδιστάν έρχεται η Τουρκία φεύγει; Το κουρδικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία από το Ιράκ τον Σεπτέμβριο απειλεί να τινάξει, κυριολεκτικά, την Εγγύς και Μέση Ανατολή στον αέρα. Εάν, όπως αναμένεται, οι Κούρδοι του Ιράκ προκρίνουν την ανεξαρτητοποίησή τους, ο κώδωνας του κινδύνου δεν θα ηχήσει μόνο για την Τουρκία, αλλά και για το Ιράν, φυσικά το Ιράκ και βεβαίως την Συρία του Άσαντ. Μετά την έναρξη του πολέμου στην Συρία ο χάρτης της περιοχής είναι δεδομένο ότι θα αλλάξει. Το καίριο ερώτημα είναι ποια σύνορα θα εξαφανιστούν και ποια θα αντέξουν και για πόσο. Οι δρώντες στην περιοχή είναι πολλοί. Καταρχήν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελούν πλέον, ανοικτά, αντίπαλο του Άσαντ, αναζωπυρώνοντας παράλληλα την κόντρα με το Ιράν. Το Ισραήλ επιχείρησε να προσεγγίσει τη Ρωσία ώστε να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του. Ωστόσο λόγω του στενού δεσμούτης Μόσχας και της Τεχεράνης κάτι τέτοιο, τελικά, δεν φαίνεται να έγινε εφικτό. Η Ρωσία από την πλευρά της, έχοντας αιφνιδιάσει πλήρως την κυβέρνηση του πρώην προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, επεμβαίνοντας αιφνιδιαστικά στην Συρία, βλέπει τώρα, έχοντας αποσύρει και μέρος των δυνάμεών της, τις ΗΠΑ να επανακάμπτουν στην Συρία με όχημα τους Κούρδους. Αν και εξακολουθεί, υποχρεωτικά, να στηρίζει τον Άσαντ και να καλύπτει το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, η Μόσχα δεν έχει πολλά περιθώρια ακόμα στην Συρία και θα ήθελε να αποσυρθεί από τη χώρα, η οποία, κατά βάσει, ήταν ένας επιτυχής αντιπερισπασμός για την Κριμαία και την Ουκρανία. Για αυτό άλλωστε και επιμένει τόσο στις ειρηνευτικές συνομιλίες που η ίδια οργάνωσε στο Καζακστάν. Από την άλλη οι ΗΠΑ εισήλθαν πλέον για τα καλά στο παιχνίδι στην Συρία και έδειξαν τις προθέσεις τους καταρρίπτοντας συριακό μαχητικό, αρχικά και συριακό, ιρανικής κατασκευής, drone κατόπιν. Αγνοώντας τους Τούρκους οι Αμερικανοί εξόπλισαν, παράλληλα, τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους επίσης καλύπτουν από τουρκικές επιθέσεις, αναπτύσσοντας δικούς τους στρατιώτες ανάμεσα στις δυνάμεις των κατά βάσει κουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. Το Ιράν επίσης προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή του στην Συρία, βάλλοντας ακόμα και πυραύλους κατά των αντιπάλων του Άσαντ από το έδαφός του, προκαλώντας συναγερμό στο Ισραήλ. Τέλος η Τουρκία του Ερντογάν παρακολουθεί τις εξελίξεις πλέον, τις οποίες κάποτε καθόριζε. Ο ισλαμιστής ηγέτης υποχρεώθηκε να σταματήσει την υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές ενώ η λυκοφιλία με τη Μόσχα δεν εξασφαλίζει ασφάλεια στην Άγκυρα, όπως πίστευε, από την στιγμή που οι ΗΠΑ αγκάλιασαν τους Κούρδους. Η Τουρκία είναι ο μεγάλος ηττημένος από τις εξελίξεις. Το δε δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν τον απομακρύνει και από έναν από τους λίγους συμμάχους του στην περιοχή, τον Μπαρτζανί. Ο Ερντογάν τρέμει το κουρδικό δημοψήφισμα και την ανακήρυξη ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, συνυπολογίζοντας τις εξελίξεις στην Συρία και την πιθανότητα ανακήρυξης και εκεί κουρδικού κράτους. Μετά από αυτό τι μένει; Η απόσχιση των κουρδικών περιοχών από την Τουρκία, αλλά και ο εδαφικός ακρωτηριασμός του Ιράν; Το τελευταίο ενδεχόμενο θα ήταν εξαιρετικά θετικό για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, γεγονός εξαιρετικά καλοδεχούμενο στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως κοσμοϊστορικών αλλαγών μπορεί η Τουρκία, ειδικά η Τουρκία του Ερντογάν, να μείνει αλώβητη; Μάλλον δύσκολα. Ωστόσο ακόμα κι αν η Τουρκία χάσει στη Μέση Ανατολή η σημασία της ως buffer state έναντι της Ρωσίας θα παραμείνει σημαντική. Αυτό είναι το πρόβλημα για την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεδομένης της ελληνικής μόνιμης, με λίγες εξαιρέσεις, αβελτηρίας, της κρίσης και της έλλειψης πρόβλεψης και προγραμματισμού, το πρόβλημα που θα μπορούσε να προκληθεί απλώς μεγιστοποιείται. Η επίσκεψη άλλωστε του Τούρκου πρωθυπουργού Γιλντιρίμ στη Θράκη έδειξε πολλά. Μήπως τελικά η Τουρκία, που δύσκολα θα αποφύγει το αναπόφευκτο, τη δημιουργία κουρδικού κράτους, αναζητήσει αποζημίωση δυτικά και μάλιστα με τις ευλογίες της Δύσης και της Ρωσίας, έναντι μιας Ελλάδας ριγμένης στο καναβάτσο; Θα ήταν μία τραγική εξέλιξη…

Πηγή: http://mignatiou.com/2017/06/to-kourdistan-erchete-i-tourkia-fevgi-dramatikes-exelixis-enopsi-me-antiktipo-ston-ellinismo/

15 Ιουνίου 2017

Γιατί η κρίση στο Κατάρ θα έπρεπε να μας τρομάζει


Του Tyler Cowen

Οι ειδικοί σε θέματα διεθνών σχέσεων συνήθως προσεγγίζουν τα εξωτερικά ζητήματα χρησιμοποιώντας διαφορετικά εργαλεία από αυτά των οικονομολόγων. Οι αναλυτές -με τις γνώσεις τους να είναι ριζωμένες στη βαθιά μελέτη μιας συγκεκριμένης χώρας ή περιοχής- αναπτύσσουν πολύπλοκα, διεπιστημονικά μοντέλα με πολλά κινούμενα μέρη και λιγότερο φορμαλισμό. Τα οικονομικά μοντέλα εξωτερικής πολιτικής είναι πιο πιθανό να λάβουν υπόψιν κάποιο είδος ορθολογικής συμπεριφοράς, να χρησιμοποιήσουν περισσότερη θεωρία παιγνίων και να αντιμετωπίσουν τον πλούτο ως σημαντικό πολιτικό σκοπό.

Είναι περιττό να πούμε ότι τα οικονομικά μοντέλα δεν έχουν αντικαταστήσει τη μελέτη των διεθνών σχέσεων, αλλά περιοδικά αξίζει να ελέγχουμε τι λένε. Και αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα μεγάλο κόκκινο φως που αναβοσβήνει: ο αποκλεισμός του εμπορίου και των συνόρων που έχει επιβάλει η Σαουδική Αραβία και άλλες έξι χώρες στο Κατάρ, ένα ιδιαίτερα ευάλωτο κράτος που εισάγει το μεγαλύτερο μέρος των τροφίμων του.

Τα γεγονότα αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν τα πιο σημαντικά μέχρι στιγμής επί προεδρίας Trump. Ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι οι Σαουδάραβες απαιτούν από το Κατάρ να διακόψει τις σχέσεις του με το Ιράν, να περιορίσει τους δεσμούς του με τη Χαμάς και την Μουσουλμανική Αδελφότητα και να κλείσει το δίκτυο ειδήσεων Al-Jazeera, μεταξύ άλλων. Είτε αυτός ο λογαριασμός είναι σωστός, είτε όχι, ξεκάθαρα οι χώρες που συνεργάζονται στον αποκλεισμό θέλουν παραχωρήσεις και έχουν κατά βάση επιχειρήσει κάποιες πολεμικές ενέργειες για να το πετύχουν. Εάν το Κατάρ ενδώσει, αυτό θα μπορούσε να σηματοδοτήσει το σχηματισμό περισσότερων παγκόσμιων συνεργασιών. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με την οικονομική στήριξη του Κατάρ προς τις τρομοκρατικές οργανώσεις (κάτι που παρεμπιπτόντως δεν είναι ασυνήθιστο στην περιοχή) για να θεωρήσει ενοχλητική αυτή την προοπτική. 

Στα οικονομικά μοντέλα της εξωτερικής πολιτικής, είναι ένα παζλ το γιατί οι μεγάλες, ισχυρές χώρες δεν καταλαμβάνουν μικρές και πλούσιες σε πόρους χώρες. Και πράγματι το Κατάρ θα μπορούσε να είναι θύμα, όπως ακριβώς ήταν το Κουβέιτ όταν το Ιράκ εισέβαλε το 1990. Το Κατάρ είναι μικρότερο σε μέγεθος από την Πελοπόννησο, αλλά επειδή μοιράζεται ένα μεγάλο πεδίο φυσικού αερίου με το Ιράν, είναι ένα από τα πλουσιότερα έθνη στον κόσμο, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ που ξεπερνά τα 129.000 δολάρια και με ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο, η αξία του οποίου αγγίζει τα 335 δισ. δολάρια. Ωστόσο, ο πληθυσμός του είναι κάτω από 3 εκατομμύρια, με σχεδόν το 90% αυτών να είναι εργαζόμενοι μετανάστες.

Ένας βασικός λόγος για τον οποίο το Κατάρ διατήρησε την ανεξαρτησία του είναι η προστασία των ΗΠΑ, που χρονολογείται από τον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Στο πλαίσιο του διακανονισμού, οι ΗΠΑ διατηρούν εκεί μια σημαντική στρατιωτική βάση.

Το ιστορικό αυτό αναδεικνύει τη σημασία της αντίδρασης των ΗΠΑ στις πιέσεις που ασκούνται προς το Κατάρ. Μια γεύση από το σκεπτικό της κυβέρνησης Trump, όπως δόθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Rex Tillerson, είναι ότι οι Αμερικανοί θα εργαστούν για να επαναφέρουν κατά κάποιο τρόπο την προτεραία κατάσταση και να πιέσουν τους Σαουδάραβες και τους άλλους να κάνουν πίσω. Ωστόσο, ο ίδιος ο Πρόεδρος Trump είχε πάρει τα εύσημα για την πίεση της Σαουδικής Αραβίας, ενώ αργότερα διατήρησε τη στήριξή του υπέρ της "σκληρής αλλά απαραίτητης δράσης" κατά του Κατάρ.

Εάν ο Trump καταφέρει να περάσει το δικό του, οι Καταριανοί θα χρειαστεί πιθανότατα να υποχωρήσουν σε κάποια από τα αιτήματα, ή θα αναζητήσουν ιρανική ή ίσως και τουρκική παρέμβαση για λογαριασμό τους. Αυτά τα σενάρια είναι δύσκολο να δοκιμαστούν, αλλά η αξία των αμερικανικών εγγυήσεων ασφάλειας θα υποβαθμιζόταν σημαντικά, δεδομένου ότι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε μικρές, ευάλωτες χώρες. 

Τυπικά, εάν έχεις εγκαταστήσει μια μεγάλη στρατιωτική βάση σε μια χώρα, υπάρχει μια γενική προσδοκία ότι δεν θα εργαστείς ενεργά για να υπονομεύσεις την κυριαρχία της κυβέρνησής της. Αλλά τώρα οι ΗΠΑ παραβιάζουν αυτή την αμοιβαία κατανόηση.

Φανταστείτε τώρα ότι είστε η ηγεσία της Σιγκαπούρης, η οποία αντιμετωπίζει πολιτικές πιέσεις από μια πολύ μεγαλύτερη Κίνα και Ινδονησία. Η Σιγκαπούρη φιλοξενεί επίσης μια σημαντική αμερικανική στρατιωτική βάση. Θα σκεφτόσασταν δύο φορές για τα οφέλη που αναμένατε κάποτε από αυτή τη ρύθμιση. Το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν θα επανεξέταζαν επίσης τις επιλογές τους. Άλλες ευάλωτες χώρες με αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις είναι η Νότια Κορέα, το Κοσσυφοπέδιο, η Ελλάδα και το Τζιμπουτί. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλα έθνη, όπως η Ταϊβάν, που δεν φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά βασίζονται εν μέρει στη δυνατότητα αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας.

Εν ολίγοις, πολλές άλλες χώρες θα αισθανθούν λιγότερο ασφαλείς και πολλές από αυτές τις χώρες πιθανότατα θα επιδιώξουν πρόσθετη ευνοϊκή μεταχείριση από τους τοπικούς ή περιφερειακούς ηγεμόνες τους, οι οποίοι κατά κανόνα είναι λιγότερο φιλελεύθεροι από τις ΗΠΑ. Στη Μέση Ανατολή και τον Κόλπο, για παράδειγμα, το Ιράν είναι πιθανό να κερδίσει μεγαλύτερη επιρροή.

Προσθέστε τώρα λίγη παραπάνω θεωρία παιγνίων. Όταν οι δεσμεύσεις προς τις μικρότερες, πιο ευάλωτες χώρες εξασθενούν, τότε δοκιμάζονται και οι μεγαλύτερες συμμαχίες, καθώς σχεδόν όλοι επιδιώκουν να ξεκαθαρίσουν ή να αποσαφηνίσουν τις δεσμεύσεις τους. Δεδομένης της περιοδικής απροθυμίας του Trump να επιβεβαιώσει τη δέσμευση των ΗΠΑ στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια μεγάλη και αρκετά ξαφνική κατάρρευση της αμερικανικής αξιοπιστίας στο εξωτερικό.

Ένα ακόμη τρομακτικό στοιχείο είναι ότι σχετικά λίγοι δυτικοί παρατηρητές αναγνωρίζουν την κρίση στο Κατάρ ως σημαντικό πρόβλημα, συνεπώς η παγκόσμια ευπάθεια ενδέχεται να είναι χειρότερη από ό,τι φανταζόμαστε.

Ξαφνικά, τα διακυβεύματα είναι τρομακτικά υψηλά.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι επισημάνσεις είναι του διαχειριστ;h του blog .