ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ "731"...
Η Ψευδαίσθηση των Πυραύλων της Ευρώπης
Η προμήθεια δεν είναι αρχιτεκτονική. Μια συστοιχία δεν είναι ασπίδα.
Στις 2 Μαρτίου 2026 ένα ιρανικό Shahed που εκτοξεύθηκε από τη Χεζμπολάχ από τον Λίβανο έπληξε τη βρετανική βάση ΑΚΡΩΤΗΡΙ της RAF στην Κύπρο. Με μία πτήση, το υποθετικό έγινε επιχειρησιακή πραγματικότητα.
Οι πύραυλοι ταξιδεύουν ταχύτερα από την πολιτική.
Η Ευρώπη κατηγοριοποιεί τις απειλές ως ρωσικές, ιρανικές ή αδύνατες. Οι πύραυλοι cruise και οι βαλλιστικοί πύραυλοι (CM/BM), τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μίας κατεύθυνσης (OWA), τα σμήνη και τα συστήματα standoff αποτελούν ένα ενιαίο φάσμα εξαναγκασμού.
Η Ρωσία βιομηχανοποίησε αυτό το μοντέλο. Οι βόμβες glide έφτασαν τις 40.000 μονάδες το 2024, ενώ 70.000 παραγγέλθηκαν για το 2025. Η παραγωγή UAV ξεπέρασε τα 1,5 εκατομμύρια το 2024, με στόχο τα δύο εκατομμύρια FPV για το 2025. Ο κορεσμός είναι μηχανικός: επιθέσεις από πολλαπλές κατευθύνσεις, φθορά του αμυνόμενου και δαπάνη αναχαιτιστών αξίας εκατομμυρίων ευρώ για πολύ φθηνότερους στόχους.
Η ολοκληρωμένη αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα του ΝΑΤΟ (IAMD) καλύπτει αυτό το τόξο, ενισχυμένη στην ανατολική πτέρυγα μετά τον πόλεμο πλήρους κλίμακας της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας. Η διοίκηση βρίσκεται στο Ράμσταϊν και βασίζεται σε αμερικανικά μέσα: αντιτορπιλικά Aegis στη Ρότα, το ραντάρ Kürecik στην Τουρκία και τα συστήματα Aegis Ashore στη Ρουμανία και την Πολωνία.
Η ευρωπαϊκή άμυνα μεγάλου βεληνεκούς βασίζεται στους Patriot. Η Γερμανία αποκτά το Arrow 3, η Γαλλία και η Ιταλία διαθέτουν το SAMP/T NG, η Δανία επέλεξε SAMP/T και προμηθεύτηκε IRIS-T SLM στο πλαίσιο της ESSI. Άλλες χώρες επεκτείνουν τα κατώτερα και μεσαία επίπεδα άμυνας. Το Arrow 3 θα φτάσει πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα το 2030. Τα αποθέματα μεγάλου βεληνεκούς παραμένουν περιορισμένα. Τα φθηνά επίπεδα άμυνας έναντι Shahed απουσιάζουν.
Το Ιράν εφαρμόζει ήδη αυτή τη λογική. Διαθέτει το μεγαλύτερο πυραυλικό οπλοστάσιο της περιοχής, διατηρεί αυτοεπιβαλλόμενο όριο 2.000 χιλιομέτρων και αναπτύσσει συστήματα όπως Sejil, Ghadr, Emad και Khorramshahr, καθώς και πυραύλους cruise όπως ο Kh-55 με εμβέλεια έως 3.000 χλμ. Τον Απρίλιο του 2024 η Τεχεράνη εξαπέλυσε την πρώτη της επίθεση κατά ισραηλινού εδάφους με εκατοντάδες drones και πυραύλους. Τον Ιούνιο του 2025 εκτόξευσε πυραύλους κατά της βάσης Al Udeid στο Κατάρ. Το Ιράν δεν είναι πλέον απλώς προμηθευτής μέσω πληρεξουσίων· η Τεχεράνη έχει δείξει προθυμία για διασυνοριακές επιθέσεις.
Η Βρετανία, η Γαλλία και η Ελλάδα ενίσχυσαν το Ακρωτήρι μέσα σε μία ημέρα. Η Χεζμπολάχ είχε απειλήσει την Κύπρο τον Ιούνιο του 2024 εάν διευκόλυνε ισραηλινές επιχειρήσεις. Η Λευκωσία αρχικά αντέδρασε με αμηχανία αντί για κινητοποίηση. Οι απειλές παραμένουν θεωρητικές μέχρι την πρώτη επαφή. Τότε η συζήτηση τελειώνει και ακολουθούν οι προμήθειες.
Η Τεχεράνη απέδειξε αυτό το σημείο αυτή την εβδομάδα σε ολόκληρο τον Κόλπο.
Τα υπουργεία Άμυνας δημοσίευσαν στοιχεία κορεσμού. Τα ΗΑΕ εντόπισαν 189 βαλλιστικούς πυραύλους και αναχαίτισαν 175, εντόπισαν 941 UAV και αναχαίτισαν 876. Εντόπισαν οκτώ πυραύλους cruise και τους κατέστρεψαν. Το Κατάρ εντόπισε 101 βαλλιστικούς πυραύλους και αναχαίτισε 98. Εντόπισε 39 UAV και αναχαίτισε 24. Εντόπισε και αναχαίτισε τρεις πυραύλους cruise. Το Κουβέιτ παρακολούθησε και αναχαίτισε 178 βαλλιστικούς πυραύλους και 384 UAV. Το Μπαχρέιν κατέστρεψε 73 πυραύλους και 91 UAV. Στοιχεία για Σαουδική Αραβία και Ομάν δεν είναι διαθέσιμα.
Το Άμπου Ντάμπι εκτίμησε ότι το 63% των επιθέσεων στόχευε αεροδρόμια, λιμάνια και ενεργειακές υποδομές των ΗΑΕ και υπολόγισε ότι περίπου 165 πύραυλοι και 600 UAV εκτοξεύθηκαν μέσα σε 48 ώρες. Η πετρελαϊκή ζώνη της Φουτζέιρα πήρε φωτιά όταν συντρίμμια έπεσαν μετά την κατάρριψη drone από την αεράμυνα.
Ο Κόλπος έχει ξαναδεί αυτό το φαινόμενο. Η Σαουδική Αραβία δεν στερούνταν εξοπλισμού πριν από τις επιθέσεις του Σεπτεμβρίου 2019 σε Abqaiq και Khurais· στερούνταν ολοκλήρωσης. Δεκαοκτώ drones και επτά πύραυλοι cruise αφαίρεσαν προσωρινά το έξι τοις εκατό της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου.
Τα ΗΑΕ το αντιμετώπισαν ξανά τον Ιανουάριο του 2022, όταν πύραυλοι και drones έπληξαν πολιτικούς στόχους. Προετοιμάστηκαν για την προηγούμενη επίθεση αφήνοντας κενά για την επόμενη.
Τα θέατρα του Αιγαίου και της Κύπρου θα αντιστραφούν με τον ίδιο τρόπο υπό πίεση: ένα πλήγμα standoff σχεδιασμένο για εξαναγκασμό και όχι για κατάκτηση, ακολουθούμενο από κινητοποίηση αναχαιτιστών, πίεση στα αποθέματα, ανάγκη επισκευών, διασπορά, καταφύγια και μια κοινή επιχειρησιακή εικόνα (COP) που θα έπρεπε ήδη να υπάρχει. Εάν η Ευρώπη περιμένει ένα τουρκικό σοκ standoff για να ξεκαθαρίσει την κατηγορία, θα μάθει το μάθημα του Κόλπου αργά.
Μια ασπίδα απαιτεί έγκαιρη προειδοποίηση, ανίχνευση χαμηλού ύψους, κοινή επιχειρησιακή εικόνα, διαχείριση μάχης, αποθέματα για ημέρες αντί για ώρες, αναχαιτιστές drones, ηλεκτρονικό πόλεμο (EW), θωράκιση, ικανότητα επισκευής, πλεονασμό και πολιτική άμυνα. Η παθητική άμυνα απαιτεί θωράκιση και διασπορά. Η ετοιμότητα πρέπει να λειτουργεί ως σύστημα.
Η Τουρκία ανήκει στην ανάλυση επειδή ο σχεδιασμός βασίζεται σε δυνατότητες και σενάρια, όχι στη διπλωματική θερμοκρασία. Η Άγκυρα και η Αθήνα κατά καιρούς δηλώνουν ενδιαφέρον για επίλυση διαφορών — κάτι άσχετο με τον σχεδιασμό. Οι δυνατότητες ωριμάζουν αργά. Οι προθέσεις αλλάζουν γρήγορα, η αναπλήρωση καθυστερεί. Η Τουρκία είναι ενδεχόμενο, όχι εχθρός.
Η Roketsan αναφέρει τον πύραυλο Bora με εμβέλεια 80–280 χλμ., πολεμική κεφαλή 470 κιλών και CEP ≤10 μ. Ο Tayfun ξεπερνά τα 280 χλμ., έχει μήκος 6,5 μ., βάρος 2.300 κιλά και CEP ≤10 μ. με αντοχή σε παρεμβολές. Ο Kara Atmaca αναφέρεται με εμβέλεια 280 χλμ., πολεμική κεφαλή 250 κιλών και πλοήγηση με αναφορά στο έδαφος. Η Baykar διαφημίζει το Akinci με αυτονομία άνω των 24 ωρών, εμβέλεια 6.000 χλμ. και φορτίο 1,5 τόνου, και το Kizilelma με φορτίο 1,5 τόνου και ακτίνα μάχης 500 ναυτικών μιλίων. Η Baykar πωλεί συστήματα σε 35 χώρες και παράγει περίπου το 90% των εσόδων της στο εξωτερικό, επενδύοντας ταυτόχρονα σημαντικά σε εγχώριους κινητήρες.
Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί ένα casus belli δεκαετιών σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η Αθήνα σχεδιάζει περαιτέρω επέκταση στο Αιγαίο παρά την απειλή αυτή. Τούρκοι αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι θα ενεργήσουν για την ασφάλεια της βόρειας Κύπρου εάν μεταβληθεί η ισορροπία στο νησί μετά την απόκτηση ισραηλινού συστήματος αεράμυνας από την Κύπρο. Προσθέστε διαφορές για θαλάσσιες ζώνες, εναέριο χώρο, στρατιωτικοποίηση, ενεργειακούς διαδρόμους και υποθαλάσσιες υποδομές και προκύπτουν σενάρια: ένα επεισόδιο στο Αιγαίο, εξαναγκασμός για τα χωρικά ύδατα, αντιπαράθεση γύρω από την Κύπρο ή πλήγματα standoff με στόχο τον εξαναγκασμό και όχι την κατάκτηση.
Η Κύπρος απέκτησε το Barak MX για να αντικαταστήσει παλαιά συστήματα ρωσικής προέλευσης, των οποίων η συντήρηση επιδεινώθηκε μετά τις κυρώσεις και τις ελλείψεις ανταλλακτικών. Η Ελλάδα διαθέτει Patriot και κατασκευάζει την πολυεπίπεδη «Ασπίδα του Αχιλλέα» κατά μήκος των ανατολικών συνόρων της. Το Βέλγιο προετοιμάζει την ανάπτυξη NASAMS στην Αμβέρσα, μετά από εισβολές drones που αποκάλυψαν ευπάθειες γύρω από λιμάνια, αεροδρόμια, πυρηνικές εγκαταστάσεις και βιομηχανικές υποδομές.
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Λευκή Βίβλος του 2025 εντόπισε την ολοκληρωμένη αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα και τα συστήματα κατά drones ως έναν από τους επτά τομείς προτεραιότητας. Το πρόγραμμα Security Action for Europe (SAFE) μπορεί να προσφέρει έως 150 δισεκατομμύρια ευρώ σε δάνεια για πυραύλους, αεράμυνα, συστήματα κατά drones και προστασία υποδομών.
Η Ευρώπη παραμένει υποασφαλισμένη σε τρεις τομείς: μάζα, σχέση κόστους ανταλλαγής και δομή. Πολύ λίγοι αναχαιτιστές, εκτοξευτές και αποθέματα παραγωγής. Η χρήση μαχητικών και ακριβών πυραύλων αέρος-αέρος εναντίον drones είναι οικονομικά μη βιώσιμη. Η ήπειρος εξακολουθεί να στερείται ώριμης αρχιτεκτονικής έγκαιρης προειδοποίησης στη νοτιοανατολική πτέρυγα, συγκρίσιμης με εκείνη που αναπτύσσεται στην ανατολική πτέρυγα μέσω πρωτοβουλιών όπως το Eastern Flank Watch και η European Drone Defence Initiative.
Η Φινλανδία διαθέτει 50.500 καταφύγια για 4,8 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Σουηδία διαθέτει 64.000 καταφύγια για επτά εκατομμύρια ανθρώπους έτοιμα μέσα σε δύο ημέρες. Η Γερμανία έχει 579 καταφύγια για περίπου 480.000 ανθρώπους. Η απογραφή καταφυγίων της Βαρσοβίας έδειξε χωρητικότητα για λιγότερο από το 4% του πληθυσμού. Η Πολωνία διανέμει εθνικές οδηγίες ασφάλειας για αεροπορικές επιδρομές, διακοπές ρεύματος και τοποθεσία καταφυγίων. Η πολιτική άμυνα πρέπει να γίνει βασική πολιτική σε όλη την ήπειρο.
Το ΝΑΤΟ παραμένει αναντικατάστατο απέναντι στη Ρωσία. Ωστόσο το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να αποτελεί τη μοναδική θεσμική απάντηση σε κάθε ενδεχόμενο πυραύλων ή drones. Η αρχιτεκτονική αντιβαλλιστικής άμυνας που διοικείται από το Ράμσταϊν παραμένει αμερικανοκεντρική, με κόμβους στην Ισπανία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και την Τουρκία. Προστατεύει την Ευρώπη από τη διάδοση βαλλιστικών πυραύλων, συμπεριλαμβανομένου του πυραυλικού προγράμματος του Ιράν, αλλά δεν σχεδιάστηκε για επιθέσεις μέσω πληρεξουσίων στη νότια πτέρυγα ούτε για σχεδιασμό ενδεχομένων που εμπλέκουν σύμμαχο βάσει συνθήκης.
Η Ευρώπη χρειάζεται επομένως το δικό της επιχειρησιακό επίπεδο προειδοποίησης, σχεδιασμού και αντίδρασης παράλληλα με το ΝΑΤΟ. Τα άρθρα 42(7) της ΣΕΕ, 222 της ΣΛΕΕ και 44 της ΣΕΕ επιτρέπουν μια ευρωπαϊκή αεροπορική εικόνα, ένα μόνιμο κύτταρο προειδοποίησης πυραύλων στη νοτιοανατολική Ευρώπη, κοινά αποθέματα αναχαιτιστών, συντονισμένες ασκήσεις, καταγραφή αποθεμάτων και ελάχιστα πρότυπα πολιτικής άμυνας.
Η αντιβαλλιστική άμυνα περιπλέκει τον σχεδιασμό των αντιπάλων και κερδίζει χρόνο σε μια κρίση. Τα καταφύγια μειώνουν τον πανικό. Ο πλεονασμός επιταχύνει την ανάκαμψη. Τα επίπεδα άμυνας κατά drones διατηρούν τους αναχαιτιστές υψηλής αξίας.
Η Ευρώπη χρειάζεται μνήμη, αλληλουχία και αποφασιστικότητα: οι ρωσικές, ιρανικές και τουρκικές δυνατότητες αποτελούν ένα ενιαίο πρόβλημα αερομεταφερόμενου εξαναγκασμού. H Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και η Κύπρος δείχνουν πόσο γρήγορα οι θεωρητικές απειλές γίνονται επιχειρησιακή πραγματικότητα. Ο σχεδιασμός για το ενδεχόμενο ενός τουρκικού πλήγματος αποτελεί στρατηγική σύνεση και όχι πρόκληση — αυτό είναι το μάθημα που πήρε αυτή την εβδομάδα ο Κόλπος
Το καθήκον της Ένωσης είναι σαφές: να διασφαλίσει ότι καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, λιμάνι, αεροδρόμιο ή αεροπορική βάση δεν εξαρτάται από την ελπίδα.
Η προετοιμασία πρέπει να τους ξεπεράσει.
