EUISS/Chaillot Paper: THE POWER SHIFT

Το ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΛΕΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ της ΕΕ (EU Institute for Security Studies) ένα από τα καλύτερα στο είδος του παγκοσμίως, εξέδωσε ακόμη μια μελέτη ασφαλείας της εξαιρετικής σειράς "Chaillot* Papers".

Υπό το πρίσμα της ενεργειακής κρίσης που κατακλύζει την Ευρώπη και τον κόσμο από το φθινόπωρο του 2021, αυτό το Chaillot Paper εξετάζει τον μετασχηματισμό του παγκόσμιου ενεργειακού συστήματος και τις συγκεκριμένες επιπτώσεις του για την ΕΕ όσον αφορά την ενέργεια και την εθνική ασφάλεια, τη στρατηγική κυριαρχία και τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της.

Δείτε τη μελέτη: "THE POWER SHIFT" , 👉 ΕΔΩ 👈

*Από το Chaillot Hill του Τροκαντερό στο Παρίσι. Στο Palais de 
Chaillot υπεγράφει το 1948 η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 
Ανθρώπου και εκεί στεγάσθηκε το ΝΑΤΟ από το 1952 ως το 1959
και αργότερα η ΔΕΕ (WEU).

How China’s 17+1 Became a Zombie Mechanism

From THE DIPLOMAT :

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

The Central and Eastern European countries were supposed to be China’s gateway to Europe; instead they have become its biggest headache

By Andreea Brînză,February 10, 2021

In this April 13, 2020, photo, a woman wearing a face mask walks by a Chinese flag placed on a street prior a curfew set up to limit the spread of the new coronavirus in Belgrade, Serbia.

Credit: AP Photo/Darko Vojinovic

 

 

In 2012, China was received with wide open arms in Central and Eastern Europe, as it put forth its 16+1 mechanism, which was later expanded to the 17+1 with the addition of Greece. Almost 10 years later, what was probably China’s biggest disappointment in Europe paradoxically happened right in these 17 countries. Almost all of them have signed memoranda of understanding with the United States targeting Huawei’s access to their 5G networks or joined Washington’s Clean Network initiative – a kind of containment maneuver aimed at Huawei and other Chinese tech companies.

These Central and Eastern European (CEE) countries were supposed to be China’s gateway to Europe; instead they have become its biggest headache. What happened to the 17+1 mechanism, which just hosted its eighth high-level summit on February 9?

It is very hard to define the 17+1 mechanism, just as it is hard to define the BRI. China has never clearly articulated its purpose, preferring loose concepts that can easily be promoted. The undefined and shifting nature of the mechanism led to numerous perspectives about its purpose. For the United States, the 17+1 mechanism is China’s tool to create a sphere of influence in Europe by using soft and hard power; for the European Union, the 17+1 is a mechanism whose ultimate goal is to divide the Union. For the CEE region, however, it is just an annual summit featuring a plethora of unfulfilled promises and projects.

When it was proposed, almost 10 years ago, the then-16+1 mechanism was received with a lot of enthusiasm and hope. A big power wanted to inject money in the CEE region: to build infrastructure, to revive old factories, to invest in people and local projects that couldn’t find Western investors. Or, at least, that was the narrative. Amid the enthusiasm, a race began among CEE countries to become “China’s gateway to Europe.” But as the years went by and promises remained just words, the finish line never came into sight. Many decided that it was just a marathon to nowhere.

How did this happen? To be blunt, China failed in juggling expectations and achievements. All the appealing promises and proposals and the bombastic headlines of the first years of the 16+1’s life came back to haunt Beijing when most CEE countries failed to see consistent investment. Instead of infrastructure, they received forums; instead of factories they received exchange programs; and instead of exports they received summer camps. On those metrics, the 17+1 might still be active, but it’s not what CEE countries were hoping for. And this is how the 17+1 mechanism has transformed into a zombie mechanism.

Just as China has zombie companies, which are no longer profitable but are kept alive through cheap loans or state aid to avoid the problems that closing them down would generate, it now also has diplomatic zombie mechanisms. China’s communist political culture doesn’t embrace admitting mistakes and quickly abandoning failing projects. It prefers to keep them going and present them as a success. So, if the 16+1 didn’t have a single well-known successful investment story, the solution was simple: just add Greece, in order to be able to say that the Port of Piraeus is a successful 17+1 project. But this doesn’t change the fact that the 17+1 is just a zombie mechanism, with yearly high-level summits that produce nothing but photos and communiques.

From the beginning, China had a bad approach to the CEE and lacked a long-term strategy. First of all, China treated the 16 (now 17) CEE countries as a monolith, without caring very much about their diversity of visions, policies, perspectives, or backgrounds. China also completely ignored the “Russian factor,” which makes many CEE countries, especially those from the eastern flank, prone to side with the United States. So when these countries had to choose, they chose Washington. Secondly, China didn’t clearly communicate its intentions with the 17+1 mechanism, so that even its members didn’t know Beijing’s goals. Finally, China simply failed to deliver on its economic, investment and trade promises, which had made the 17+1 mechanism appealing for the CEE in the first place. Disappointment toward China had been steadily building in many CEE countries because of postponed or unfulfilled projects, but Beijing didn’t do anything to address this problem.

Sometimes it is hard to accept defeat, just as it is hard to transform a promise into reality. Most Chinese companies are ultimately driven by profit, so one can imagine how difficult it was for these companies to transform promises and propaganda into reality. From a purely economic perspective, the CEE region isn’t as attractive as Western Europe, because it is less developed and has lower buying power. The region also has infrastructure problems and a low population density, making investments in highways or high-speed railways less profitable than in other regions.

Infographic by the the Romanian Institute for the Study of the Asia-Pacific (RISAP), used with permission.

All these factors affected China too. Chinese companies didn’t find the region very attractive. Because they also put profit ahead of other factors, projects failed to get off the ground. So, flagship projects like the Cernavoda Nuclear Power Plant or the Budapest-Belgrade railway, which could have brought influence and political and image gains for China, have been either abandoned after cumbersome negotiations or repeatedly delayed. Chinese companies also encountered difficulties dealing with EU regulations, especially in the areas of infrastructure and public procurement.

And this leads us to another problem of the 17+1 mechanism that China didn’t manage very well: the EU’s fear of division, which created distrust of China. The EU accusing China of “divide and conquer” tactics has become a staple of EU-China relations. But China didn’t want to keep a low profile with the 17+1, for example by scaling its annual summits back to biennial ones. On the contrary, Beijing even upgraded the mechanism, with President Xi Jinping hosting the summit this year instead of Premier Li Keqiang. That only increased the EU’s criticism.

Instead of slowly scaling back the 17+1, China is doubling down, but this time absent much enthusiasm among the CEE countries. That was best shown by countries like Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania, and Slovenia – over one-third of the 17 – which sent lower level officials instead of presidents and prime ministers, who could have easily participated in this year’s virtual summit. China might not accept it, but many in the CEE have realized that the 17+1 is just a zombie mechanism and more involvement won’t necessarily bring more investments.

Ironically, countries that once rolled out the red carpet for Chinese companies to build their infrastructure are now closing the doors altogether, even as Chinese companies have become more active in public tenders. Months after canceling China General Nuclear Power (CGN)’s involvement in building the Cernavoda Nuclear Power Plant, the Romanian government, through its deputy prime minister, announced that it is considering banning Chinese companies from participating in infrastructure tenures, because – just like other companies – if they lose, Chinese companies tend to appeal the decision and thus delay the implementation of the projects. In a twist of fate, in the same week, news came from Czechia that CGN will be excluded from taking part in the public tender to build the Dukovany Nuclear Power Plant. Interestingly, while these CEE countries, supposedly close to China, slammed the door to CGN, the Chinese company is still involved in nuclear projects in the U.K.

Romania not only plans to restrict Chinese companies from its transport infrastructure, but also from its digital infrastructure. Romania was the first country that signed an MoU with the U.S. government to restrict companies like Huawei from building its 5G infrastructure. Thus Romania opened the floodgates for other CEE countries like Poland, Estonia, Latvia, Czechia, Slovenia, Albania, Lithuania, Greece, Bulgaria, Slovakia, and North Macedonia, which also signed such MoUs with the United States or joined Washington’s Clean Network initiative. Even Serbia, one of China’s closest friends, accepted a clause targeting Huawei, in an MoU signed with Kosovo, but brokered by the United States. Instead of being a Chinese bridgehead in Europe, Central and Eastern Europe ended up one of the most restrictive regions for Huawei, which is one of Beijing’s most sensitive geopolitical topics.

That is how the 17+1 mechanism became a zombie mechanism that doesn’t do much except host glitzy annual summits. And if the format remains unchanged and China fails to adjust not only the 17+1, but also the BRI, to the new realities, these signature projects won’t help China’s rise, but sabotage it. There are even rumors that some countries may exit the mechanism entirely.

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

In the meantime, despite Xi Jinping’s speech at Tuesday’s summit, in which he asserted that “17+1 could make more than 18,” the 17+1 continues its lifeless march to nowhere.

Guest Author

Andreea Brînză

Andreea Brînză is the Vice President of the Romanian Institute for the Study of the Asia-Pacific (RISAP).

View Profile

The World still needs a United West

How Europe and the United States Can Renew Their Alliance

By David McKean and Bart M. J. Szewczyk

September 17, 2020

 

On August 14, 1941, U.S. President Franklin Roosevelt and British Prime Minister Winston Churchill secretly met aboard a ship off the Newfoundland coast. The two leaders discussed war strategy, but more importantly, they laid out their common vision for a postwar world in a joint statement later known as the Atlantic Charter. The charter articulated shared principles and cemented not only the transatlantic alliance but also the foundation of a world order that has endured for more than 70 years.

Today, that alliance has reached a low point. U.S. President Donald Trump has threatened to leave NATO and referred to Europe as a “foe.” Some European officials have normalized the Trump administration’s denigration of the alliance. In interviews with us, they spoke of a reversion to historic norms, arguing that the United States is reverting to its pre-1941 isolationism and that the past eight decades of transatlantic cooperation were the exception to the rule.

But Trump is the exception. The alliance stagnated somewhat under previous U.S. administrations, but Trump has posed an open threat on an entirely new scale to the partnership Roosevelt and Churchill once immortalized. The current U.S. president has antagonized European leaders, fomented mistrust, and cast doubt on the value of the relationship itself.

But the transatlantic partnership is not beyond resurrection. U.S. and European leaders are already beginning to look beyond Trump and toward new possibilities for the alliance. In her State of the Union speech yesterday, European Commission President Ursula von der Leyen stressed that Europeans “will always cherish the transatlantic alliance” and hope for “a new transatlantic agenda.” Indeed, successful U.S. and European foreign policy continues to rely on effective transatlantic cooperation. What the alliance needs is renewal: a refreshed statement of shared purpose and democratic values, together with new institutions dedicated to shared action.

The United States and Europe still need each other, and the world needs a vibrant and energetic West to sustain the global order. Although some scholars argue that the center of economic and political power has shifted, the balance of material resources still lies in the West, as the United States and Europe earn nearly half of the world’s income and engage in nearly half of its military spending. Other industrialized democracies—such as Australia, India, Japan, and South Korea—are integral to addressing the rise of China and confronting North Korea, but the transatlantic alliance remains the indispensable foundation of any liberal order capable of acting in the global interest.

Europe is the United States’ “indispensable partner of first resort,” Vice President Joe Biden has said. In that spirit, rather than abandoning the transatlantic alliance, U.S. and European leaders should think creatively about its future. They should reinvigorate the partnership with a new transatlantic agreement and council: a twenty-first-century Atlantic Charter, equipped to handle not only today’s but also tomorrow’s crises.

ROCK BOTTOM

During and immediately after the Cold War, the transatlantic partnership seemed to enjoy a zenith of success. American and European leaders coordinated their shared actions largely through NATO. But that organization’s primacy faded after the turn of the millennium, and the partnership itself seemed to fall victim to its own success, as the United States and Europe paid little attention to its upkeep. In the past two decades, NATO was the vehicle only for the 2001 intervention in Afghanistan and the 2011 intervention in Libya—but not for any other major U.S. foreign policy action.

The transatlantic relationship suffered some strains during the presidency of George W. Bush, but President Barack Obama strengthened the alliance and helped make sure that both its burdens and its leadership were equitably shared. The Obama White House recognized the importance of the relationship, but it didn’t always make it an urgent priority. The alliance’s achievements during Obama’s tenure, including the Iran nuclear deal and the Paris climate accord, were often difficult to distinguish from global ones. The only distinctly transatlantic project—the Transatlantic Trade and Investment Partnership, a bilateral trade agreement—failed.

But if the transatlantic alliance suffered some benign neglect under earlier administrations, none before Trump dealt it outright hostility. Trump evokes not admiration, respect, or even fear in Europe, only contempt. Over the last four years, he has publicly denigrated the European Union and called NATO “obsolete,” even as he has openly supported antidemocratic leaders, most notably Russian President Vladimir Putin. Charles Kupchan, the former director for European affairs at the National Security Council, told us the current moment is “existential” for the transatlantic alliance “largely due to Trump.” David O’Sullivan, former EU ambassador to the United States, called Trump’s foreign policy “upside down” and complained that the president “treats allies as enemies and potential enemies as allies.” Trump has walked away from shared commitments, like the Iran nuclear deal, and scorned the EU’s handling of the global pandemic. He has driven the alliance into a ditch.

As a result of Trump’s antagonism, some European leaders now view the United States as another great power, like China or Russia, against which Europe should balance its interests. For instance, Germany was a leading supporter of the transatlantic alliance for decades. But in 2018, German Foreign Minister Heiko Maas released a new U.S. strategy in a German paper. He called for a realignment in U.S.-European relations and greater European strategic autonomy. In his view, the United States can no longer be a trusted ally.

A REINVIGORATED ALLIANCE

For all that the United States and Europe appear to have drifted apart, many policymakers on both continents value the transatlantic relationship and wish to revitalize it. Former Deputy Secretary of State John Negroponte told us that “it is very important for the next administration to focus on Europe.” But as Wolfgang Ischinger, a former German ambassador to the United States, noted, “This relationship will require a lot more care and engagement than previously.”

Such efforts may require rethinking some of the institutional structures through which the alliance works. The concerns that preoccupy the United States today—including the rise of China, Russia’s aggression, climate change, cyberspace, trade, technology, and public health—don’t fit neatly under the umbrella of NATO, nor have U.S.-EU summits adequately addressed them. When U.S. and EU leaders meet, they tend to do so only in short duration and to emerge with little more than nonspecific promises to work together. By contrast, G-20 meetings, the pivot to Asia, and even the initial two years of the reset with Russia produced concrete deliverables on matters of pressing import.

But while Washington may not be able to resolve its most significant foreign policy problems with European cooperation alone, it is unlikely to address them without it. Likewise, Europe relies on American support and security guarantees. German Chancellor Angela Merkel and French President Emmanuel Macron have called for Europe to develop strategic autonomy. But Europe is unlikely to be able to deter Russia or tackle terrorism on its own anytime in the near future, and so NATO will remain central to its security. Nor can Europe likely stabilize the Middle East and North Africa without closely coordinating its efforts with the United States. For these reasons among others, European leaders share a broad consensus that the United States can remain an integral partner—as long as they do not have to deal with Trump.

A NEW ATLANTIC CHARTER

For more than 70 years, beginning with the Atlantic Charter, the transatlantic alliance has been the central engine of the rules-based international order. The alliance has supported international free trade, economic development, and human rights. The liberal order has, in turn, greatly benefited the West: Europe is no longer wracked by wars, although recent Russian adventurism is deeply worrying. But other parts of the world have also prospered during this period. For instance, economic development and free trade have lifted millions of people out of poverty in China.

Today, the outlines of a world without this transatlantic anchor are increasingly discernible. They suggest a United States driven by the Trump administration’s inchoate impulses as China asserts its will and Russia meddles in the affairs of other states and aggresses those on its borders. A pandemic has swept the globe, but the Trump administration has disdained to work with Europe on a global response (something Vice President Biden has called for). In short, transatlantic drift has made the United States weaker and the world more dangerous.

The transatlantic alliance must be reinvigorated. But modern demands on the partnership outstrip its current framework and require new structures. For this reason, Western leaders should draw up a twenty-first-century version of the Atlantic Charter—call it the Transatlantic Strategic Partnership Agreement (TSPA). The Atlantic Charter laid out a vision that established institutions such as the United Nations, NATO, and the European Union. Likewise, the United States and Europe now need to update their vision and establish new institutions to meet the new moment.

Among these institutions would be a Transatlantic Council, which would facilitate intergovernmental cooperation at head-of-state, ministerial, and staff levels. The council would establish structured dialogues on areas of common interest, such as particular regions or public health. The council would further oversee summits between the United States and Europe. These could be layered on top of NATO summits: on the first day, U.S. and European leaders would focus on NATO’s mission of collective defense, and on the second day, leaders from NATO and EU member states would discuss wider transatlantic foreign policy concerns. To head off future crises, the council could draw up joint policies to address climate change, for example, or help assess global trends. Under its auspices or those of the TSPA, the United States and Europe could coordinate strategies on matters of common interest, such as China, Russia, development, or cyberspace.

Ultimately, new institutions can help restore the collaborative ethos that once characterized the transatlantic relationship. At one time, the United States and Europe relied upon each other almost instinctively. Now, they have to work to restore that muscle memory. Not only the United States and Europe but the wider liberal order require a renewal of the transatlantic partnership.

 

SOURCE👈

Το ΝΑΤΟ στην εποχή του Τραμπ (από το Foreign Affairs, Hellenic Edition)

Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να επιτύχει η Συμμαχία απούσης της ηγεσίας των ΗΠΑ

Julianne Smith και Jim Townsend

10/07/2018

Περίληψη: 

Φανταστείτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες να είχαν έναν πρόεδρο που θα ήταν αφοσιωμένος στην συμμαχία, ο οποίος θα αναγνώριζε πολλές φορές ότι το ΝΑΤΟ έχει μεταμορφωθεί υπό το πρίσμα νέων προκλήσεων και που θα καταλάβαινε την δυναμική του. Ποια θα ήταν η εικόνα της συνόδου κορυφής του 2018 σε αυτό το σενάριο;

Η JULIANNE SMITH είναι ανώτερη συνεργάτις και διευθύντρια του Προγράμματος Διατλαντικής Ασφάλειας στο Center for a New American Security και πρώην Αναπληρώτρια Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του αντιπροέδρου Τζόζεφ Μπάιντεν.
 
Ο JIM TOWNSEND είναι βοηθός ανώτερος συνεργάτης του Center for a New American Security και πρώην αναπληρωτής υφυπουργός Άμυνας για την Ευρωπαϊκή Πολιτική και την Πολιτική για το ΝΑΤΟ.

Λίγες σύνοδοι κορυφής του ΝΑΤΟ έχουν τραβήξει την προσοχή όπως αυτή -αλλά για όλους τους λάθος λόγους. Στις 11 Ιουλίου, 29 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων θα φτάσουν στο νέο κτίριο της έδρας [1] του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Όλα τα μάτια θα είναι στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump, ψάχνοντας για το παραμικρό σημάδι ότι ετοιμάζει την επανάληψη του χάους της φετινής συνάντησης του G-7. Μια τέτοια απόσπαση της προσοχής από την ουσιαστική ατζέντα του ΝΑΤΟ είναι κρίμα. Υπάρχει πραγματική δουλειά που εξελίσσεται στο πλαίσιο της συμμαχίας, καθώς συνεχίζει να σπεύδει για να στηρίξει την αποτροπή μιας περαιτέρω ρωσικής επιθετικότητας στην ανατολή [2], αναλαμβάνει έναν μεγαλύτερο αντιτρομοκρατικό ρόλο στο Ιράκ και εργάζεται για την αντιμετώπιση νέων απειλών στην κυβερνοσφαίρα.
ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΟΡΥΦΗΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεν υπήρξε επανάπαυση στην σχεδόν ξέφρενη προετοιμασία του ΝΑΤΟ για ενδεχόμενη σύγκρουση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Τέσσερις μήνες αφότου κατελήφθη εξαπίνης από την ρωσική κατάληψη της Κριμαίας, το ΝΑΤΟ ενέκρινε ένα βασικό Σχέδιο Δράσης Ετοιμότητας (Readiness Action Plan) στην σύνοδο κορυφής του 2014 στην Ουαλία. Το σχέδιο περιελάμβανε συνεχή αεροπορική, χερσαία και θαλάσσια παρουσία στα σύνορα του ΝΑΤΟ με την Ρωσία. Μεταξύ άλλων πρωτοβουλιών, η συμμαχία αύξησε το μέγεθος και την ετοιμότητα της Δύναμης Αντίδρασης (Response Force) του ΝΑΤΟ και δημιούργησε μια υποενότητα που ονομάζεται Very High Readines Joint Task Force (Κοινή Δύναμη Δράσης Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας), η οποία αποτελείται από περίπου 5.000 στρατιώτες που παρέχονται από την εκ περιτροπής εναλλαγή των συμμάχων με θαλάσσιες, ειδικές επιχειρήσεις και αεροπορικές μονάδες που μπορούν να αναπτυχθούν σε μια κρίση εντός δύο ή τριών ημερών. Επιπλέον, η σύνοδος κορυφής της Ουαλίας δημιούργησε οκτώ πολυεθνικές Ολοκληρωμένες Μονάδες Δύναμης (Force Integration Units) του ΝΑΤΟ στα ανατολικά για να βοηθήσουν στην εκπαίδευση στρατευμάτων και να λάβουν ενισχύσεις σε μια κρίση.


Το νέο κτίριο του αρχηγείου του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο, τον Μάιο του 2018. FRANCOIS LENOIR / REUTERS
-------------------------------------------------------------------
Πιο συγκεκριμένα, στην Ουαλία οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ υπέγραψαν την Δέσμευση για την Επένδυση στην Άμυνα (Defense Investment Pledge), μια συμφωνία «να αντιστραφεί η τάση μείωσης των αμυντικών προϋπολογισμών, να γίνεται αποτελεσματικότερη χρήση των κεφαλαίων μας και να προωθηθεί μια πιο ισορροπημένη κατανομή του κόστους και των ευθυνών». Για να υλοποιήσουν αυτή την δέσμευση, τα κράτη-μέλη που υστερούν στις αμυντικές δαπάνες έκαναν την αυστηρά επίσημη δέσμευση να σταματήσουν τυχόν περαιτέρω δημοσιονομικές μειώσεις και να επιδιώξουν αντ’ αυτού την αύξηση των αμυντικών δαπανών σε πραγματικούς όρους καθώς αυξάνεται το ΑΕΠ και κινείται προς τον στόχο του ΝΑΤΟ στο 2% (του ΑΕΠ).
Μεγάλο μέρος της ατζέντας της Ουαλίας εφαρμόστηκε μέχρι την σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας το 2016. Αλλά αυτά τα δύο χρόνια ήταν γεμάτα από διδάγματα για το τι πρέπει ακόμη να κάνει το ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της αποτροπής. Δύο δυσάρεστα προβλήματα ξεχώρισαν περισσότερο: Η ανάγκη το ΝΑΤΟ να αναπτύξει στρατεύματα στην περιοχή της Βαλτικής, και τα επιμελητειακά (logistics) και γραφειοκρατικά εμπόδια για την ταχεία και ομαλή μετακίνηση δυνάμεων σε ολόκληρη την Ευρώπη (και πέρα από τον Ατλαντικό). Με βάση την Ουαλία, η σύνοδος κορυφής της Βαρσοβίας ενέκρινε την πρώτη μεγάλης κλίμακας ανάπτυξη δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Βαλτική και την Πολωνία, μια περιοχή της συμμαχίας στην οποία ποτέ δεν πιστευόταν ότι θα έπρεπε να πολεμήσει. Η ίδρυση μιας «Ενισχυμένης Προωθημένης Παρουσίας» (Enhanced Forward Presence) των δυνάμεων του ΝΑΤΟ έθεσε τέσσερις πολυεθνικές ομάδες μάχης μεγέθους τάγματος για να ενεργήσουν ως «σύρμα παγίδευσης», «προκαλώντας μια άμεση αντίδραση της συμμαχίας σε οποιαδήποτε επίθεση».
Τώρα έχουν περάσει δύο χρόνια από την σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας και το έργο που κάνει το ΝΑΤΟ σε όλα αυτά τα μέτωπα έχει συνεχιστεί αμείωτα. Οι δυνάμεις βρίσκονται επί τόπου στις Βαλτικές χώρες και στην Πολωνία, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα ετοιμότητας και κινητικότητας. Για να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα κινητικότητας, η σύνοδος κορυφής του 2018 στις Βρυξέλλες θα εγκρίνει αλλαγές στην δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ με τις οποίες προστίθενται δύο νέες διοικήσεις: Μια στο Norfolk που θα επικεντρωθεί στα ναυτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της από θαλάσσης ενίσχυσης, και μια στην Γερμανία για να αντιμετωπίσει την υλικοτεχνική υποστήριξη των μετακινούμενων στρατευμάτων στην Ευρώπη. Η σύνοδος κορυφής θα αντιμετωπίσει επίσης το πρόβλημα της ετοιμότητας με την δέσμευση των κρατών-μελών να παράσχουν συλλογικά 30 πλοία, 30 τάγματα και 30 μοίρες που μπορούν να φτάσουν στο πεδίο της μάχης μέσα σε 30 ημέρες. Ενώ οι 30 μέρες εξακολουθούν να είναι πολύς χρόνος για ένα χρονικό παράθυρο ετοιμότητας, είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Το ΝΑΤΟ θα ενισχύσει επίσης σημαντικά την αντιτρομοκρατική του προσπάθεια αυξάνοντας την αποστολή εκπαίδευσης του ΝΑΤΟ στο Ιράκ και θα συνεχίσει να βελτιώνει την προσέγγισή του στην ασφάλεια στον κυβερνοχώρο.
Η κατανομή των βαρών θα είναι το θέμα της ατζέντας που ενδιαφέρει περισσότερο τον Trump, και εκεί υπάρχει πρόοδος. Από το 2014, το ΝΑΤΟ έχει δει τρία συναπτά έτη αύξησης των αμυντικών δαπανών σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη και τον Καναδά. Σε πραγματικούς όρους, οι αμυντικές δαπάνες μεταξύ τους αυξήθηκαν κατά 4,87% από το 2016 έως το 2017, με πρόσθετη σωρευτική αύξηση δαπανών ύψους 46 δισ. δολαρίων για την περίοδο από το 2015 έως το 2017. Οκτώ μέλη της συμμαχίας θα επιτύχουν τον στόχο του 2% [επί του ΑΕΠ] μέχρι το τέλος του 2018, από τέσσερα στο τέλος του 2014.
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ Η ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ;
Οι ηγέτες θα φθάσουν στις Βρυξέλλες με μια ιστορία συνεχιζόμενης προόδου σε ένα ευρύ μέτωπο. Το ΝΑΤΟ δεν έχει παραμείνει ακίνητο, ακόμη και όταν το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό μέλος του ήταν σε μεγάλο βαθμό απόν τους τελευταίους 18 μήνες. Από την δημιουργία του ΝΑΤΟ, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραμάτισαν έναν μοναδικό και υπερμεγέθη ρόλο στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, το όργανο λήψης αποφάσεων της συμμαχίας. Έχουν προωθήσει τολμηρές και καινοτόμες ιδέες, από την Συνεργασία για την Ειρήνη (Partnership for Peace) η οποία βοήθησε στην προετοιμασία των πρώην αντιπάλων του Συμφώνου της Βαρσοβίας για την ένταξη στο ΝΑΤΟ, μέχρι την Ενισχυμένη Προωθημένη Παρουσία (Enhanced Forward Presence). Ωστόσο, από το ξεκίνημα του 2017, το ΝΑΤΟ αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει έναν πρόεδρο των ΗΠΑ που ονομάζει την συμμαχία «παρωχημένη» και «τόσο κακή όσο η NAFTA» και που φαίνεται ανίκανος να συζητήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από την κατανομή των [οικονομικών] βαρών [3].
Φανταστείτε όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες να είχαν έναν πρόεδρο που να ήταν αφοσιωμένος στην συμμαχία, ο οποίος να αναγνώριζε πολλές φορές ότι το ΝΑΤΟ έχει μεταμορφωθεί υπό το πρίσμα νέων προκλήσεων και που να καταλάβαινε την δυναμική του. Ποια θα ήταν η εικόνα της συνόδου κορυφής του 2018 σε αυτό το σενάριο;


Καθισμένος με μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, μιλά κατά την διάρκεια μιας συνάντησης με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, στον Λευκό Οίκο, στην Ουάσιγκτον, τον Μάιο του 2018. KEVIN LAMARQUE / REUTERS
---------------------------------------------------------
Το πρώτο που μπορεί να κάνει το ΝΑΤΟ είναι η προετοιμασία της συμμαχίας για νέα στρατιωτικά πεδία. Όπως σημειώσαμε στον πρόλογό μας [4] για την επικείμενη σύνοδο κορυφής, το ΝΑΤΟ έχει κάνει μερικά σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια στον τομέα της κυβερνοαποτροπής. Το 2017, η συμμαχία αποφάσισε ότι μια κυβερνοεπίθεση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το άρθρο 5 και να καθιερώσει τον κυβερνοχώρο ως στρατιωτικό πεδίο. Τα κράτη-μέλη δεσμεύτηκαν επίσης να ενισχύσουν τις ικανότητές τους στον κυβερνοχώρο τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Ωστόσο, η συμμαχία χρειάζεται μια πολύ πιο ισχυρή και εμπροσθοβαρή προσέγγιση, καθώς οι αντίπαλοί της διευρύνουν γρήγορα τις δυνατότητες και τις τακτικές τους στον κυβερνοχώρο. Για παράδειγμα, ένα νέο κυβερνοδόγμα που να περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι σύμμαχοι θα ανταποκριθούν σε επιθέσεις κάτω από το κατώφλι του πολέμου είναι απαραίτητο. Αλλά χωρίς έναν ικανό σύμμαχο, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες που να παρέχει την απαραίτητη τεχνογνωσία και ηγεσία, οι κυβερνοπρωτοβουλίες του ΝΑΤΟ θα συνεχίσουν να στερούνται φιλοδοξίας.
Ομοίως, οι αντίπαλοι του ΝΑΤΟ αναπτύσσουν γρήγορα νέες δυνατότητες στους τομείς του διαστήματος και της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ η συμμαχία υστερεί. Ο κάθε σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν διαθέτει την πείρα ή την βιομηχανική βάση για να βοηθήσει στην ανάληψη πρωτοβουλιών σε αυτούς τους τομείς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συμμαχία χρειάζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες ή μια μικρή ομάδα ικανών κρατών-μελών για να βοηθήσει στην ενσωμάτωση αυτών των νέων τεχνολογιών, όχι μόνο στα αμυντικά συστήματα των κρατών-μελών αλλά και στον σχεδιασμό και στο δόγμα σε όλο το ΝΑΤΟ. Η ίδρυση ενός Κέντρου Αριστείας Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence Center of Excellence) του ΝΑΤΟ στις Ηνωμένες Πολιτείες θα συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence, AI) στο σκεπτικό του ΝΑΤΟ.
Οι δραστήριες, δεσμευμένες Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν επίσης να κάνουν περισσότερα για να δώσουν έμφαση στις περιφέρειες εντός και γύρω από την Ευρώπη που χρειάζονται περισσότερο την συνεχή διπλωματική και στρατιωτική δέσμευση. Ούτε η Μαύρη Θάλασσα ούτε τα Βαλκάνια έχουν συγκεντρώσει το ίδιο επίπεδο προσοχής που έχει δώσει το ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής από το 2014. Η έμφαση στην ασφάλεια της τελευταίας [περιοχής] ήταν κατανοητή δεδομένης της γεωγραφίας της και της σχεδόν σταθερής επιθετικότητας από ρωσικές εκστρατείες παραπληροφόρησης, κυβερνοεπιθέσεις και ενεργειακό εξαναγκασμό. Είναι όμως καιρός η συμμαχία να εξετάσει και άλλα ευάλωτα κράτη, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Σερβία και η Βοσνία. Ιστορικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ένα ισχυρό ιστορικό για να φέρουν τις χώρες μαζί ώστε να αντιμετωπίσουν τις περιφερειακές προκλήσεις. Θα μπορούσαν να παίξουν αυτόν τον ρόλο σήμερα τόσο στη Μαύρη Θάλασσα όσο και στα Βαλκάνια.
Τέλος, το σημερινό περιβάλλον των πολυεπίπεδων απειλών απαιτεί από το ΝΑΤΟ να ξεφύγει από τα παραδοσιακά μοντέλα λειτουργίας και να σκεφτεί ευρείς και τολμηρούς νέους τρόπους επιχειρησιακής δραστηριότητας. Μια ιδέα είναι να φιλοξενήσει μια κοινή διάσκεψη κορυφής ΕΕ-ΝΑΤΟ που θα επιτρέψει στα δύο αυτά θεσμικά όργανα να συνδυάσουν τα μέσα ήπιας και σκληρής ισχύος τους για να επικεντρωθούν σε μια κοινή πρόκληση. Εάν ο Trump καταλάβαινε τα δυνατά σημεία των δύο θεσμών και είχε περάσει τους τελευταίους 18 μήνες αναπτύσσοντας τις απαραίτητες προσωπικές σχέσεις με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, θα μπορούσαμε να δούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να πείθουν τα δύο θεσμικά όργανα να έρθουν κοντά για να αντιμετωπίσουν μια ενιαία πρόκληση, όπως την αστάθεια στην βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή
Τα καλά νέα για την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2018 είναι ότι η συμμαχία εξακολουθεί να είναι ικανή να προχωρά μπροστά ακόμα και όταν το ισχυρότερο μέλος της αποφεύγει την παραδοσιακή ηγετική του θέση. Τα κακά νέα είναι ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να προσφέρει με τις Ηνωμένες Πολιτείες στο περιθώριο.
Copyright © 2018 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2018-07-09/nato-age-trump
Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-03-02/real-problems-...
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/central-europe/2017-11-10/how-ro...
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/europe/2017-08-15/pay-europe
[4] https://www.cnas.org/publications/reports/more-than-burden-sharing-five-...
Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Εθνική συνέγερση ή νέες εθνικές ήττες στα Ελληνοτουρκικά;

Ήλθε η ώρα να δούμε την δυσάρεστη πραγματικότητα κατάματα! Όσα έγιναν στο Αιγαίο αλλά κυρίως όσα ειπώθηκαν στην Άγκυρα στην αρχή της εβδομάδας και λίγο νωρίτερα, συνιστούν τα νέα χαρακτηριστικά της τουρκικής επιθετικότητας. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή της Τουρκίας του Ερντογάν ώστε…. να αποκαταστήσει ότι θεωρεί «γεωγραφικές και ιστορικές αδικίες» και όσοι αφελείς πιστεύουν ακόμα ότι αυτή η συμπεριφορά οφείλεται σε νευρικότητα λόγω ανασφάλειας και ότι όλα γίνονται για «εσωτερική κατανάλωση» ζουν σε ψευδή μακαριότητα!

Όλα δείχνουν ότι είμαστε στην αρχή μία σταδιακά αυξανόμενης, παρατεταμένης και νέας μορφής έντασης κάτι που πολλές φορές την τελευταία διετία είχαμε επισημάνει με την σχετική αρθρογραφία μας στο liberal.gr. Η Τουρκία επιχειρεί με πρακτικές αλλά και σχετικές δηλώσεις (Δημόσια Διπλωματία), να δείξει σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ελλάδα ποιος «κάνει κουμάντο» στο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο. Με κάθε σοβαρή πρόκληση σαν αυτή του αποκλεισμού των Ιμίων και του εμβολισμού του Σκάφους του ΛΣ-ΕΑ, «ζυγιάζει» και την αποφασιστικότητα μας αλλά και τις διεθνείς αντιδράσεις και δημιουργεί ατμόσφαιρα αναμέτρησης! Οι εκτιμήσεις για το που μπορεί να καταλήξει αυτή η αυξανόμενη ένταση είναι απαισιόδοξες και όχι μόνον δεν επιτρέπουν εφησυχασμό αλλά επιβάλλουν εθνική συνέγερση. Αν δεν «ξυπνήσουμε» απειλούμαστε με νέες εθνικές ήττες.

Είναι έκδηλη λοιπόν η ανησυχία μας για το γίνεται από εδώ και πέρα. Μέχρι που μπορεί να φθάσει η Τουρκία στην προώθηση του αναθεωρητισμού σε βάρος της Χώρας μας; Μέχρι που μπορεί και οπωσδήποτε πρέπει να φθάσει η Ελλάδα στην εξασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της; Πως θα διασφαλίσει τα δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο; Πως μπορεί να βελτιστοποιήσει τις σχέσεις με Συμμάχους και Εταίρους; Ποιες δυνατότητες και λοιπά μέσα έχει και πως πρέπει αυτά να χρησιμοποιηθούν; Μπορεί να έχουμε θερμό επεισόδιο ή ακόμα και μία γενικότερη σύρραξη;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα θα έπρεπε να απαντώνται στην Εθνική Στρατηγική και στην Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, θεσμικά κείμενα που δυστυχώς δεν …υφίστανται! Πότε συνήλθε το ΚΥΣΕΑ αρμόδιο κατά Νόμο να κάνει εκτιμήσεις και να λαμβάνει αποφάσεις που αφορούν στην διαχείριση κρίσεων; Έχουμε διδαχθεί κάτι από τον τραγελαφικό χειρισμό της Κρίσης των Ιμίων το 1996 από την τότε Κυβέρνηση; Τελικά η μόνη Στρατηγική που έχουμε είναι να μην έχουμε … Στρατηγική! Και εδώ για να είμαστε δίκαιοι οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι οι κυβερνητικές ευθύνες πάνε αρκετά πίσω στον χρόνο. Η σημερινή Κυβέρνηση όμως εδώ και τρία χρόνια, ενδιαφερόμενη περισσότερο για την καθεστωτική της εδραίωση, επένδυσε ολοκληρωτικά στον κατευνασμό του επιθετικού μας γείτονα. Με ελαφρότητα, προχειρότητα και εμφανή την ανεπάρκεια της στον χειρισμό των ελληνοτουρκικών σχέσεων αποθράσυνε εντελώς την τουρκική προκλητικότητα που έφθασε πλέον στο κόκκινο. Άραγε ο κ. Κοτζιάς επιμένει να ισχυρίζεται ότι η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα ήταν επιτυχής;

«Η φαντασίωση μας καθησυχάζει από την ευθύνη της πραγματικότητας» έχει πει ο Στέλιος Ράμφος. Διαλύονται όμως πλέον και οι τελευταίες «εθνικές φαντασιώσεις» οι οποίες καλλιεργούνταν από συγκεκριμένους κύκλους για τα θέματα που αφορούσαν την άμυνα και την ασφάλεια μας προκειμένου να απαλλαγούμε από την πρώτιστη ευθύνη που είχαμε εμείς οι ίδιοι να φροντίσουμε για αυτά! Κάποιοι αφελώς πίστευαν ότι αρκούσε να είμαστε μέλος της ΕΕ, για να εξασφαλιστούμε απέναντι στην υπαρκτή και εκπεφρασμένη τουρκική απειλή. Είχαμε το παραμύθι για τους «καλούς πολιτικούς» που ήθελαν…ειρήνη και τους ανεξέλεγκτους «κακούς Στρατηγούς» που δημιουργούσαν τα προβλήματα. Οι ίδιοι αλλά και κάποιοι άλλοι φαντασιώνονταν ότι με την «εξημέρωση του θηρίου» με έναν ευρωπαϊκό προσανατολισμό θα ησυχάζαμε. Κάτι που ακόμα και προχθές Παρασκευή και μετά απ’ όλα αυτά εκστόμισε στην Σόφια ο υπερφίαλος Έλληνας ΥΠΕΞ. Ούτε το ανακοινωθέν της Μαδρίτης το 1997 με το οποίο ο κ. Σημίτης αναγνώρισε θεμιτά ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο (χωρίς να πάρουν πίσω το casus belli), ούτε η διπλωματία των σεισμών και τα ζεμπέκικα, ούτε οι κουμπαριές αλλά ούτε και οι εκδρομές Κοτζιά-Τσαβούσογλου στην Κρήτη μείωσαν τις εντάσεις και επέλυσαν το πρόβλημα ασφαλείας μας.

Η πολιτική κατευνασμού και ή απουσία ούτε… αξιόπιστης και το χειρότερο ούτε…αποτροπής είναι αυτά που άνοιξαν την «όρεξη» στην τουρκική επιθετικότητα την τελευταία διετία. Δεν αρκεί η διαρκής και σχεδόν παρακλητική επίκληση των υφισταμένων συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου για να μπει φραγμός στις τουρκικές μεθοδεύσεις που δημιουργούν σκηνικό κρίσης. Θα πρέπει να είμαστε σε θέση εμείς οι ίδιοι το επιβάλουμε. Πως; Με αποκατάσταση αξιόπιστης αποτροπής χωρίς υπερπαραγωγή φωτογραφιών και κινηματογραφικών στιγμιότυπων (είναι της μόδας). Δημιουργία διπλωματικού κεφαλαίου και διπλωματική εκστρατεία για καταγγελία του τουρκικού αναθεωρητισμού και της τουρκικής επιθετικότητας που μπορεί να απειλήσει την σταθερότητα όλης της περιοχής! Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που τηρούν στάση «Ποντίου Πιλάτου» αλλά και η πλαδαρή και άνευρη ΕΕ με τις φιλολογικές δηλώσεις πολιτικής στήριξης ας πεισθούν (και αυτό είναι ευθύνη κυβερνώντων και λαού) ότι η Ελλάδα έχει την βούληση να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα και την εθνική της κυριαρχία και σε αυτή την περίπτωση θα γίνει «στάχτη και μπούρμπερη» η ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Απαιτείται όμως και η δημιουργία ισχυρού και αρραγούς εσωτερικού μετώπου. Αλλά πως; Με τις διχαστικές πολιτικές της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Στο βασανιστικό ερώτημα αν όλα αυτά οδηγούν σε πόλεμο, απαντώ ότι η Άγκυρα δεν επιδιώκει μία γενικευμένη πολεμική σύγκρουση. Δεν την συμφέρει για πολλούς λόγους ενώ η ιστορία μας λέει ότι θα προχωρούσε σε πόλεμο μόνο αν ήταν εξασφαλισμένη 100% η επιτυχία. Με την διαρκή απειλή χρήσεως στρατιωτικής βίας θα συνεχίσει να πιέζει όλο και περισσότερο την Χώρα μας για να καλλιεργεί φοβικά σύνδρομα σε Ηγεσία και Λαό, μέχρι να…ενδώσουμε στις απαιτήσεις της! Ήδη για το Τουρκικό ΥΠΕΞ τα Ίμια από… «γκρίζα» έγιναν «κόκκινα» όταν το δικό μας κάνει «μαθήματα γεωγραφίας». Έτσι όμως είναι ενδεχόμενη πλέον μία κρίση ακόμα και υψηλής εντάσεως που θα μπορούσε να καταλήξει σε θερμό επεισόδιο με σκοπό την δημιουργία νέων τετελεσμένων που θα μπορούσε να επεκταθεί σε μία ανεξέλεγκτη γενικότερη σύγκρουση.

Ας κατανοήσει Κυβέρνηση, Πολιτικοί και Λαός ότι το «νόμισμα που περνάει» στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η Ισχύς. Η σταθερότητα και η ειρήνη με την αναθεωρητική και επιθετική Τουρκία διασφαλίζεται με όλα τα μέσα που συνθέτουν τη συνολική εθνική ισχύ, με βασικότερο συντελεστή την στρατιωτική (σκληρή ισχύς). Έτσι επιτυγχάνεται η αποτροπή της οποιαδήποτε επιβουλής και του πολέμου. Η «αποφυγή του πολέμου» με υποχωρητικότητα και «κάθε θυσία» της σύγκρουσης προκαλεί τελικά την σύγκρουση και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την «αποτροπή του πολέμου».
 
Απαιτείται να χαραχθεί από μηδενική βάση μία νέα συγκροτημένη και μακροπρόθεσμη στρατηγική χωρίς φοβικά σύνδρομα αλλά και ανόητους λεονταρισμούς, με προσδιορισμένα αυτά που ονομάζομαι εθνικά συμφέροντα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση και η συνεχιζόμενη περιδίνηση στην οποία συνεχίζουμε να βρισκόμαστε μαζί με κάποιες παθογένειες μείωσαν την αποτρεπτική ικανότητα της Χώρας και για το ότι αυτό δεν έχει γίνει ευρέως γνωστό ευθύνονται και οι Στρατιωτικές Ηγεσίες των τελευταίων χρόνων που συναινούσαν στα μεγάλα κενού περιεχομένου λόγια των διατελεσάντων Υπουργών Άμυνας, με κορυφαίο τον κ. Καμμένο.
Θα με ρωτήσετε βέβαια που θα βρούμε τα χρήματα με τέτοια οικονομικά χάλια, που θα βρούμε Στρατιώτες να συμπληρώσουν σε παραδεκτά επίπεδα τις μάχιμες Μονάδες; Η απάντηση είναι «ας γίνουμε Ισραήλ» και θα βρεθούνε τρόποι! Εθνική πανστρατιά στην Ελλάδα και στη Διασπορά με πρωταρχικό πλέον στόχο την εθνική μας επιβίωση. Εκτός και αν τελικά σκοπός είναι να παρασυρθούμε αγόγγυστα ως παθητικοί παρατηρητές από τις όποιες εξελίξεις, έτσι όπως θα παράσερνε και ο άνεμος την Ελληνική σημαία στα Ίμια…;

Εθνική συνέγερση ή νέες εθνικές ήττες στα Ελληνοτουρκικά; www.liberal.gr Γράφει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος