Ο πόλεμος των αγωγών στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο

"Σύμφωνα με το US Geological Survey’s (USGS) Energy Resources Program, η περιοχή που είναι γνωστή ως Levant Basin Province συγκρίνεται με κάποιες από τις μεγάλες περιοχές του κόσμου. Εκτιμώντας προφανώς ότι επιβεβαιώθηκαν οι ανακαλύψεις μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων, με ενδεχόμενο την μεταβολή των γεωπολιτικών δεδομένων σε ολόκληρη την περιοχή, το USGS ξεκίνησε την πρώτη του εκτίμηση για το σύνολο των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου στην ευρύτερη περιοχή που ανήκει στην ανατολική Μεσόγειο, περιλαμβάνοντας την Λεκάνη του Αιγαίου και την ανατολική λεκάνη (Levant Basin) στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου, του Λιβάνου, της Συρίας και του Ισραήλ και τη Λεκάνη του Νείλου στα ανοικτά των ακτών της Αιγύπτου. Τα συμπεράσματα ήταν εντυπωσιακά. Το USGS υπολόγισε το σύνολο της ανατολικής Μεσογείου σε 345 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου και 3,4 δισεκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου.

Ειδικότερα, το USGS, χρησιμοποιώντας όλα τα δεδομένα προηγούμενων γεωτρήσεων και γεωλογικών ερευνών στην περιοχή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι μη ανακαλυφθείσες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της ανατολικής λεκάνης (Levant Basin Province) υπολογίζονται σε 1,68 δισεκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου και 122 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου. Επιπλέον το USGS εκτιμά ότι «οι μη ανακαλυφθείσες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της λεκάνης του Δέλτα του Νείλου (Nile Delta Basin Province) εκτιμώνται σε περίπου 1,76 δισεκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου και 223 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου.»
 Για να έχουμε μία συγκριτική εντύπωση των αριθμών, το USGS εκτιμά ότι η Λεκάνη της Δυτικής Σιβηρίας στη Ρωσία, η μεγαλύτερη παγκοσμίως γνωστή λεκάνη φυσικού αερίου,  εμπεριέχει 643 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου. Επίσης, οι περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής έχουν διάφορες περιοχές πλούσιες σε φυσικό αέριο, συμπεριλαμβανομένων της λεκάνης Rub Al Khali Basin (426 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) στην νοτιοδυτική Σαουδική Αραβία και τη Βόρεια Υεμένη, του πεδίου Greater Ghawar Uplift στην ανατολική Σαουδική Αραβία (227 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) και του πεδίου Zagros Fold Belt (212 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) στον Περσικό Κόλπου και εντός του Ιράκ και του Ιράν.[1]"

Είναι εμφανές από τα παραπάνω ότι η Νοτιοανατολική Μεσόγειος έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον της πετρελαϊκής βιομηχανίας αλλά και όλων των μεγάλων γεωπολιτικών δρώντων όπως  η Η.Π.Α, η Ρωσία, η Τουρκία που θέλει να καταστεί κόμβος μεταφοράς υδρογονανθράκων από την Μέση Ανατολή στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση που ενδιαφέρετε ιδιαίτερα γιατί θέλει να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο όσον το δυνατόν περισσότερο, η Κίνα που ενδιαφέρεται για εισαγωγή υδρογονανθράκων λόγο της μεγάλης εσωτερικής ζήτησης που έχει και αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια.Επίσης οι  κύριοι Περιφερειακοί παίκτες της Μέσης Ανατολής το Κατάρ, το Ιράν και  η Σαουδική Αραβία  ενδιαφέρονται μέσω διαφορετικών αγωγών που θα καταλήγουν στην Μεσόγειο να μεταφέρουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο στις δυτικές αγορές.
 
Η.Π.Α
Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για την περιοχή κυρίως για γεωστρατηγικούς και δευτερευόντως για οικονομικούς λόγους. Οι λόγοι είναι οι εξής:
- Προωθούν τον Νότιο διάδρομο μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω Τουρκίας η μέσω της Νοτιοανατολικής Μεσογείου από Κατάρ, Ιράν (όταν εξομαλυνθούν οι σχέσεις του με την Δύση), του Αζερμπαϊτζάν, της Κύπρου, του Ισραήλ και τα πιθανά κοιτάσματα της Ελλάδας. Αυτό προωθείται ώστε η Ευρώπη να απεξαρτηθεί από το Ρωσικό φυσικό αέριο.
- Όλα τα πιθανά κοιτάσματα θα πρέπει να ελέγχονται όσον το δυνατόν περισσότερο από εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων ώστε να διασφαλιστεί η χρησιμοποίηση του δολαρίου ως νόμισμα για τις συναλλαγές των υδρογονανθράκων της περιοχής. Μία πρόβλεψη που θα μπορούσαμε να  κάνουμε αν τα νούμερα επιβεβαιωθούν και η Ευρωζώνη αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το ευρώ σαν συναλλαγματικό μέσο για τις συναλλαγές υδρογονανθράκων στην περιοχή θα προέκυπτε θέμα   με το δολάριο σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
- Τελευταίος λόγος είναι και ο έλεγχος των εμπορικών  και των ενεργειακών  ροών που περνάνε από την Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Μια πρόβλεψη για το μέλλον: αν ακούσετε στις ειδήσεις στα επόμενα 10 χρόνια ότι ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο θα σταθμεύει μόνιμα στην Κρήτη και ένα στην Κύπρο, σκεφτείτε ότι έχει γίνει συμφωνία  των ΗΠΑ με Αίγυπτο, Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα η οποία προβλέπει ότι οι χώρες αυτές θα χρησιμοποιούν το δολάριο σαν μέσο συναλλαγών των υδρογονανθράκων που διαθέτουν και σε αντάλλαγμα οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν την ασφάλεια της περιοχής. Αν θεωρήσουμε επίσης ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται μία τέτοιου είδους συμφωνία έγινε πριν πολλά χρόνια ανάμεσα στις ΗΠΑ  και την Σαουδική Αραβία , άρα είναι πιθανόν να ξαναγίνει.
Παρακάτω βλέπουμε φωτογραφίες των καινούργιων αμερικανικών αεροπλανοφόρων.





Source of photos is the wikipedia.

Ρωσία

Η Ρωσία θέλει να διασφαλίσει τα παρακάτω συμφέροντα μέσω της ανάμιξής της στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο:
- Εξασφάλιση του μονοπωλίου παροχής φυσικού αερίου της Ευρώπης από ρωσικές πηγές ή έμμεσα ή άμεσα ελεγχόμενες από αυτή.
- Παρουσία στις θερμές Θάλασσες και διασφάλιση ναυτικής βάσης στην Μεσόγειο με κάθε κόστος.
- Συμμετοχή στην παραγωγή ή την μετακίνηση υδρογονανθράκων μέσω των εθνικών εταιρειών (Gazprom κτλ) στην περιοχή.
- Εξασφάλιση ελέγχου του Νότιου διαδρόμου μεταφοράς φυσικού αερίου που αποτελεί αντίπαλο δέος του δικού της σχεδιαζόμενου Νότιου διαδρόμου του South Stream. Επίσης αυτό μπορεί να γίνει και με αναβάθμιση του υπάρχοντος ήδη αγωγού Blue Stream που ενώνει την Ρωσία με την Τουρκία απευθείας μέσω της Μαύρης Θάλασσας, άρα περισσότερη εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία.

Παρακάτω παραθέτουμε χάρτες με τους αγωγούς του Νότιου διαδρόμου μεταφοράς φυσικού αερίου και πετρελαίου από την Μέση Ανατολή και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο στην Ευρώπη.

 Blue Stream gas pipeline and layout of South Stream gas pipeline, source: http://www.gazprom.com



Source of the photo:http://pipelinesinternational.com

ΠΗΓΗ 

 

H δήλωση των Αρχηγών Κ&Κ μετά τη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Τουρκίας την 7 Μαρ 2016

H δήλωση στα Ελληνικά

The statement in English

H Μεσόγειος ως Στρατηγικό Περιβάλλον (Dr Eran Lerman)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ή ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ το πόνημα, ΕΔΩ

ΠΗΓΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΠτΔ της 4 Μαρτίου 2016

«Τα γεγονότα που μεσολάβησαν, ύστερα από την Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών της 28ης Νοεμβρίου 2015, όχι μόνον επιβεβαίωσαν αλλά και ενίσχυσαν καταλυτικώς την διαπίστωση πως το Προσφυγικό ζήτημα είναι κοινό –κατ’ ουσίαν υπαρξιακό- όλων των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

I. Στο πλαίσιο τούτο η Ελλάδα:
Α. Με πνεύμα Ανθρωπισμού και Αλληλεγγύης έναντι των Προσφύγων αλλά και θωρακίζοντας την ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, θα σεβασθεί στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της, με τον τρόπο που αυτές καθορίζονται από τις αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Β. Φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνον συνεργάζεται με την Frontex, αλλά επιζητεί και επιδιώκει την δραστική ενίσχυσή της και την τελική ταχύτατη μετεξέλιξή της σ’ Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, πάντοτε με σεβασμό της εθνικής της κυριαρχίας ως προς την διασφάλιση των συνόρων της. Και ύστερα από μια τέτοια κατάληξη δηλώνει πρόθυμη να φιλοξενήσει την έδρα της Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής. Περαιτέρω δε συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ και υπό τον αυτονόητο όρο ότι και η Τουρκία σέβεται τις δικές της αντίστοιχες υποχρεώσεις.
Γ. Ενισχύει τις ανοιχτές δομές προσωρινής φιλοξενίας Προσφύγων, παραλλήλως προς την ενίσχυση των προαναχωρησιακών κέντρων παράτυπων μεταναστών.

II. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει:
Α. Να επιβάλλει σ’ όλα, ανεξαιρέτως, τα Κράτη-Μέλη της τον πλήρη σεβασμό των υποχρεώσεών τους, ως προς τον δίκαιο και αναλογικό επιμερισμό των Προσφύγων, καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές και ότι όσοι τις επιλέγουν θα έχουν τις ανάλογες συνέπειες. Στο πλαίσιο αυτό, οφείλει επίσης να καταστήσει σαφές προς όλα τα Κράτη-Μέλη ότι οι χώρες πρώτης γραμμής, και ειδικότερα η Ελλάδα, δεν μπορούν ν’ αναλάβουν όλο το βάρος της φιλοξενίας των Προσφύγων που εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά μόνο το βάρος που τους αναλογεί με βάση τον πληθυσμό τους. Στο ίδιο πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να επιταχύνει την εφαρμογή των αποφάσεων για μετεγκατάσταση των Προσφύγων τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Τουρκία.
Β. Να προωθήσει, το ταχύτερο δυνατόν, προγράμματα επιστροφών παράτυπων μεταναστών, ενεργοποιώντας υφιστάμενες Συμφωνίες Επανεισδοχής και συνάπτοντας νέες.
Γ. Να προωθήσει την συνεργασία με την Τουρκία, προκειμένου αυτή αφενός ν’ ανακόψει αμέσως τις ροές Προσφύγων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και, αφετέρου, ν’ αναλάβει, επίσης αμέσως, την ευθύνη δημιουργίας σταθερού και αξιόπιστου μηχανισμού μετακίνησης των προσφύγων από την Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επισημαίνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να λάβει σοβαρώς υπόψη ότι η Τουρκία δεν έχει εκπληρώσει συγκεκριμένες υποχρεώσεις, τις οποίες ανέλαβε κατά την Σύνοδο Κορυφής της 29ης Νοεμβρίου 2015.
Δ. Να παράσχει, εγκαίρως, την απαιτούμενη συνδρομή προς την Χώρα μας, κυρίως ως προς την συνεχή οικονομική και υλικοτεχνική της ενίσχυση για την υπό όρους ανθρωπισμού περίθαλψη των Προσφύγων, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ελλάδα υφίσταται, περισσότερο από κάθε άλλο Κράτος-Μέλος, τις επιπτώσεις του Προσφυγικού.
Ε. Να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο ως προς τον τερματισμό του πολέμου στην Συρία –ο οποίος και αποτελεί την σημαντικότερη αιτία δημιουργίας και διαιώνισης του Προσφυγικού- προκειμένου να διευκολυνθεί έτσι και η κατά το δυνατόν ταχύτερη επιστροφή των Προσφύγων στις εστίες τους.

III. Η τρέχουσα συγκυρία αποδεικνύει την ανάγκη ν’ αναθεωρηθεί καταλλήλως η Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ, ακόμη κι αν η αναθεώρηση αυτή έχει αρχικώς μεταβατικό χαρακτήρα λόγω επείγοντος, έως ότου προετοιμασθεί πλήρως και ολοκληρωθεί οριστικώς».

Η Ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας εκφράζει τον ελάχιστον κοινό τόπο συμφωνίας των Αρχηγών των Κομμάτων που την αποδέχονται. Τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης εξέφρασαν, καθένα με τον δικό του τρόπο, τις επιφυλάξεις τους για τους μέχρι σήμερα χειρισμούς και την αποτελεσματικότητα της Κυβέρνησης, οι οποίες και καταγράφηκαν στα Πρακτικά.

Στην έκδοση της ανακοίνωσης αυτής δεν συμφώνησαν, για τους λόγους που εξέθεσαν και καταγράφηκαν στα Πρακτικά, ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, κ. Δημήτρης Κουτσούμπας και ο Πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, κ. Βασίλειος Λεβέντης.

Προσφυγική κρίση και ασφάλεια (I. Παρίσης - Χ. Μανωλάς)

Πέρα από την παρακολούθηση της καταστάσεως σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα, τις εξελισσόμενες καταστάσεις, τόσο στη χώρα μας όσο και στον περίγυρό μας, είναι καθήκον όλων μας να εισηγηθούμε μέτρα για την βελτίωση μιας καταστάσεως, που εν πολλοίς φαίνεται ότι η έκτασή της έχει αιφνιδιάσει την διεθνή κοινότητα αλλά και τις ελληνικές αρχές. Είναι σημαντικό, κατά την αντιμετώπιση κρίσεων, να εντοπίζουμε το πρόβλημα και να διαβουλευόμαστε για να το θεραπεύουμε κατά τρόπο ώστε να αποτελούμε μέρος της λύσεως κι όχι του προβλήματος.
Η έννοια της εδαφικής κυριαρχίας ορίζει ότι τα κράτη έχουν σύνορα, τα οποία αποτελούν ουσιώδες γνώρισμα ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Σε τι βοήθησε την Ελλάδα και τους Έλληνες πολίτες η παγκοσμίως πρωτότυπη αντίληψη της εγκατάλειψης κάθε συνοριακού ελέγχου, και μάλιστα από μία χώρα όπως η Ελλάδα με γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και επισφαλή περίγυρο; Γιατί αφέθηκε να διογκωθεί το μεταναστευτικό πρόβλημα;
Ήδη τα χρονοδιαγράμματα έχουν καταρρεύσει, οι δε δυναμικές που αναπτύσσονται επηρεάζουν αρνητικά την ασφάλεια αλλά και την κοινωνική συνοχή της χώρας. Είναι δεδομένο ότι το προσφυγικό είναι πρόβλημα διεθνές και σύνθετο που ξεφεύγει από τα εθνικά όρια. Συνεπώς, οι λύσεις που θα δοθούν θα πρέπει να προέρχονται από διεθνείς οργανισμούς.
Η Κυβέρνηση οφείλει να διεθνοποιήσει κατάλληλα το πρόβλημα ώστε η Ελλάδα να μην καταστεί μέρος του αλλά μέρος της λύσεως. Το πρόβλημα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί καταρχήν σε επίπεδο ΕΕ, με κύριο άξονα την εφαρμογή των ήδη συμφωνηθέντων. Εάν ακολουθήσουμε συγκρουσιακή τακτική (πχ. βέτο) σε διμερές επίπεδο, τότε και οι πλευρές που διαφωνούν θα χρησιμοποιούν το βέτο σε θέματα δικού μας αποκλειστικά ενδιαφέροντος.
Το θέμα όμως αφορά και το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα την ΝΑ του Πτέρυγα, όπου, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην ΝΑ Μεσόγειο, απειλείται με αποσταθεροποίηση ένα κράτος μέλος του, με αρνητικότατες συνέπειες στην περιοχή των Βαλκανίων, όπου ήδη υφίσταται κενό ασφαλείας για τη Συμμαχία, με την ύπαρξη χωρών μη μελών, υποψηφίων μελών ή κρατών προς ένταξη. Η προσφυγή στο ΝΑΤΟ συμβάλλει στην περαιτέρω διεθνοποίηση του προβλήματος μια και είναι κατάλληλος χώρος για διαβουλεύσεις σε θέματα άμυνας και ασφάλειας. Άλλωστε, γι αυτόν τον λόγο υπάρχουν οι συμμαχίες, για να μπορεί οποιοδήποτε μέλος τους να κάνει χρήση της συλλογικής ισχύος.
Το ΝΑΤΟ αποφάσισε ήδη την εμπλοκή μικρής ναυτικής δύναμης (SNMG2) χωρίς ωστόσο να είναι απολύτως σαφής η αποστολής της αλλά και χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα πετύχει η αποστολή αυτή, κυρίως λόγω της απρόβλεπτης στάσης της Τουρκίας. Βεβαίως η αποστολή της SNMG2 είναι ένα μέτρο με τα θετικά του και τα αρνητικά του, προς ελάφρυνση της καταστάσεως, αλλά δεν είναι πανάκεια. Χρειάζονται μέτρα πειθούς και μαθήματα ασφαλείας στους εγείροντες φράκτες. Κύριος άξονας μας θα πρέπει να είναι ότι το πρόβλημα αποτελεί πρωτίστως πρόβλημα ασφαλείας για τη Συμμαχία.
Η Τουρκία συμφώνησε κατά τις συζητήσεις στο ΝΑΤΟ, να αποδεχθεί τις επαναπροωθήσεις όσων μεταναστών θα συλλαμβάνονται. Το ερώτημα που υφίσταται είναι αν θα το τηρήσει. Υπάρχουν όντως αρκετά «ΑΝ» στην όλη υπόθεση της συμμαχικής επιχείρησης, τα οποία θα φανούν στην πράξη. Ωστόσο, πέραν της καθαρά επιχειρησιακής πλευράς, η εμπλοκή του ΝΑΤO έχει την πολιτική σημασία της, η οποία δε μπορεί να θεωρείται αμελητέα: το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος οργανισμός ασφαλείας της Δύσης και παγκοσμίως, αναλαμβάνει δράση, αναδεικνύει την σημαντικότητα του προβλήματος και το ότι αυτό καθίσταται εν τη πράξη διεθνές.
Όπως σημείωνε στις 16/2/16, η εφημερίδα The New York Times, η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη μεταναστευτική κρίση είναι περισσότερο μια συμβολική επίδειξη αλληλεγγύης. Ακόμα κι έτσι, δείχνει μια αυξημένη αίσθηση του επείγοντος σχετικά με την προσφυγική κρίση και την αποστολή ενός ισχυρού μηνύματος ότι η Δυτική συμμαχία είναι έτοιμη να βοηθήσει στην αντιμετώπισή του. Άλλωστε, ο κύριος λόγος που Γερμανία, Ελλάδα και Τουρκία, ζήτησαν τη συνεισφορά του ΝΑΤΟ ήταν πολιτικός: η λαϊκή απογοήτευση ότι δεν διαφαίνεται κανέναν σημάδι ύφεσης του κύματος των προσφύγων. Εκείνο ωστόσο που τα πλοία του ΝΑΤΟ σίγουρα δεν μπορούν να επιλύσουν είναι η αποτυχία των κρατών μελών της ΕΕ, ιδιαίτερα των μεγάλων και ισχυρών, να διαμορφώσουν μια υπεύθυνη και αποτελεσματική διαχείριση του προβλήματος.
Τέλος, αλλά ίσως πρωτίστως, το θέμα πρέπει να τεθεί στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και, γιατί όχι, στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Αυτή η μεγάλη μετακίνηση πληθυσμών αποτελεί ανθρωπιστική κρίση, μια ωρολογιακή βόμβα για τη Διεθνή Κοινότητα με απολήξεις που επηρεάζουν μεγάλο τμήμα της υδρογείου. Ομοίως, ιδιαίτερης προσοχής χρήζουν οι σχέσεις με τις ΜΚΟ με τις οποίες απαιτείται στενός συντονισμός, χωρίς να παραβλέπονται αμοιβαία οι Εντολές (mandates) κι η αυτονομία δράσεώς τους.
Περαιτέρω, η Ελλάδα θα μπορούσε να ζητήσει την ενεργοποίηση του άρθρου 4 του ΝΑΤΟ και να προκαλέσει διαβουλεύσεις με τις χώρες μέλη του, με κύριο άξονα την άσκηση πιέσεως από τη Συμμαχία προς τις χώρες αυτές, καθόσον το δημιουργούμενο πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα ή τις χώρες αυτές μεμονωμένα, αλλά την ασφάλεια όλης την ΝΑ Πτέρυγας. Είναι χρήσιμο να αναφερθεί ότι, επίκληση του άρθρου 4 έκανε η Τουρκία τον περασμένο Ιούλιο ενόψει της κλιμάκωσης της έντασης με τους Κούρδους αντάρτες και το Ισλαμικό Κράτος. Στο σχετικό δελτίο τύπου της Συμμαχίας αναφερόταν ότι: «Η Τουρκία ζήτησε αυτή τη συνάντηση δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης μετά τις ειδεχθείς τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων ημερών και προκειμένου να ενημερώσει τους Συμμάχους της για τα μέτρα που θα λάβει. (...) Οι Σύμμαχοι του ΝΑΤΟ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους προς την Τουρκία».

Εάν λοιπόν δε συνεργαστούμε όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, ο ΟΗΕ, λοιπές χώρες της περιοχής, λοιποί διεθνείς οργανισμοί, ΜΚΟ, τόσο η ΕΕ όσο και το ΝΑΤΟ, τότε η περιοχή μας, τα Βαλκάνια, η χώρα μας, θα βρεθούμε ενώπιον καταστάσεων δυσκόλως διαχειρίσιμων με απρόβλεπτες εξελίξεις και συνέπειες.

Πρέπει να δράσουμε ΑΜΕΣΑ. Έπρεπε ήδη να είχαμε δράσει θετικά, συναινετικά, με διαβούλευση και διεθνοποίηση του προβλήματος σε όλα τα διεθνή φόρα. Ο χρόνος λειτουργεί ήδη εις βάρος μας. Πρέπει να δράσουμε πριν η κατάσταση γίνει δραματική. Ήδη βρισκόμαστε σε στάδιο κρίσης που σε συνδυασμό με την οξεία οικονομική κρίση, την πολιτική ρευστότητα και τον περιορισμό της εθνικής ισχύος των τελευταίων ετών, επιτείνει την έλλειψη ασφαλείας. Το προνοείν κάλλιον του θεραπεύειν.

 Ο Ιωάννης Παρίσης είναι Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Πρόεδρος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων

Ο Χρίστος Μανωλάς είναι   Στρατηγός εα, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, Μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων

ΠΗΓΗ