ΞΙΦΟΣ

28 Αυγούστου 2020

Τί ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;

Του Γιάννη Νικολή

Είναι μείζονος σημασίας να κατανοηθεί το τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ως προς τη σύνθεση των ανθρώπων που τον αποτελούν και τον στηρίζουν. Και όχι βέβαια ως μια ακαδημαϊκή-εγκυκλοπαιδική γνώση, αλλά ως γνώση που θα βοηθήσει τους πραγματικά εργαζόμενους πολίτες να τον στείλουν εκεί που ανήκει. Στα κρατικίστικα γκρουπούσκουλα δηλαδή του 3% και κάτω. Αλλά και στην κατάταξη του στις λίστες των σκλαβωτών των Ελλήνων που διαρκώς "διεκδικούν" και πιέζουν για να μένουν οι έλληνες Σκλαβωμένοι από τον κρατισμό.

Δεν χρειάζεται και πολλή γνώση. Λίγη μνήμη αρκεί. Όταν άρχιζαν να εφαρμόζονται μέτρα και μνημόνια από τον ΓΑΠ ο οποίος εξελέγη με την περίφημη υπόσχεση "Λεφτά υπάρχουν" άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα στο κραταιό μέχρι τότε ΠΑΣΟΚ. Του ΠΑΣΟΚ που κατείχε τα σκήπτρα του κρατισμού και που γι’ αυτό το λόγο δεν φοβόταν καμιά εκλογική αναμέτρηση. Όταν όμως άρχισαν τα μέτρα που εκ των πραγμάτων ακούμπησαν τον πυρήνα όσων το κράτος φρόντιζε πλουσιοπάροχα και αδιαλείπτως, το κραταιό ΠΑΣΟΚ άρχισε να είναι σκιά του εαυτού του.

Διάφοροι μικροί και μεγάλοι, στον πυρήνα ή στις παρυφές του κράτους έβλεπαν ότι το κόμμα τους δεν τους πρόσεχε πια. Τους έκοβε μισθούς, προνόμια, προσόδους, κ.α. … Λίγοι στην αρχή αλλά σιγά σιγά περισσότεροι άρχισαν να δηλώνουν πως δεν τους εκφράζει πια το ΠΑΣΟΚ. Πώς θέλουν ένα πολιτικό φορέα που να υπερασπίζεται τους "αξιοπρεπείς μισθούς". Και τέλος πάντων πώς γίνεται να λέει ο Πάγκαλος ότι "μαζί τα φάγαμε";

Αυτοί έπαιρναν τον "νόμιμο" μισθό τους, κατέβαλλαν "κανονικά" τους φόρους τους (δηλαδή, απλώς ο μισθός είχε μια σχετική απομείωση που θεωρούσαν φόρους). Σε αντίθεση με τους φοροφυγάδες Ελεύθερους Επαγγελματίες και τα αιμοδιψή αφεντικά που θεωρούσαν ότι δεν πληρώνουν τίποτα. Το ποιος παράγει τον πλούτο και τι αξίζει η εργασία των εκατοντάδων χιλιάδων κρατικών (Δημοσίων) Υπαλλήλων φυσικά δεν τα έθεσαν ποτέ προς εξέταση… Η υποτιθέμενη εργασία ακόμα και του "βάζω σφραγίδες" έπρεπε να πληρώνεται με αξιοπρέπεια…

Τη μετάβαση, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν την έκαναν μόνο τα κατώτερα στρώματα των υπαλλήλων κρατιστών που ήθελαν τη διατήρηση των προνομίων και των προσόδων τους. Την έκανε και μεγάλο μέρος της ηγεσίας τους. Από το ΠΑΣΟΚ πάντα. Υπουργοί και γενικοί γραμματείς αλλά και διάφορα επίπεδα της νομενκλατούρας του πρώην κραταιού ΠΑΣΟΚ προσχωρούσαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Σκοτεινά πρόσωπα του βαθέως ΠΑΣΟΚ έβρισκαν πλέον μια νέα πολιτική "αγκαλιά".
Η μετάβαση είχε και έναν εξαγνιστικό χαρακτήρα. Εμείς έλεγε η ηγεσία του φορέα που εντάσσονταν, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, δεν έχουμε καμιά σχέση με την κρίση, που προκάλεσε το παλιό κομματικό κατεστημένο. Με τον τρόπο αυτό κρατιστές βυθισμένοι στον βούρκο της "νόμιμης" αλλά αήθους και αέναης κρατικής διαπλοκής εξαγνίστηκαν πλήρως. Ήταν πλέον στο νέο, άφθαρτο φορέα της αριστεράς που δεν κυβέρνησε ποτέ. Αυτής που δεν είχε καμιά ευθύνη για την κρίση, αλλά που πάντα πλειοδοτούσε ως προς τις παροχές στον κρατικό (τον ονομάζουν και δημόσιο) τομέα.

Το αρχικό ρεύμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ σταδιακά γιγαντώθηκε μέσα από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις του 2012. Συνεχίστηκε αμείωτο κατά τη διάρκεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά Βενιζέλου και κατέληξε στην εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2105 στο 36,34 %.

Ούτε μια στιγμή δεν δίστασαν οι κολεκτιβιστές του ΣΥΡΙΖΑ, που άρχισαν αμέσως να γίνονται κρατιστές, να συγκυβερνήσουν με τους ακροδεξιούς κρατιστές των ΑΝΕΛ. Και μέσα σε μια δυναμική "αναζήτησης" της κατάλληλης εκπροσώπησης από τη μεριά της κοινωνικής πλειοψηφίας (λέγε με ΠΑΣΟΚ) πέτυχαν να κερδίσουν και το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αλλά και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 με ποσοστό 35,46 %. Σχημάτισαν την νέα κυβέρνηση και πάλι με τους ΑΝΕΛ, σαν μην τρέχει τίποτα, αυτοί που θεωρούν την ακροδεξιά όνειδος και σίχαμα. Η εξουσία βλέπετε και οι πρόσοδοι και τα κρατικά προνόμια που συνεπάγεται είναι πάντα ιδιαίτερα ελκυστικά…

Οι κάποιοι ελάχιστοι που επέμεναν στα αριστερά κολεκτιβίστικα οράματα και διεκδικήσεις δεν καταφέρνουν τίποτα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Όχι βέβαια γιατί δεν τους ήξερε ο κόσμος, αλλά γιατί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία του μεταστάντος κραταιού ΠΑΣΟΚ ήξερε και ξέρει καλά ποιος θα την εκπροσωπήσει καλύτερα.

Στη συνέχεια κυβερνούν για άλλα 4 έτη ( 4,5 έτη στο σύνολο) απρόσκοπτα. Οι ευαίσθητοι αριστερούληδες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ψηφίζουν όλα τα νομοσχέδια που ως αντιπολίτευση στηλίτευαν και απαξίωναν. Για να αναδείξουν για μια ακόμη φορά το ήθος της αριστεράς… που (δεν) ενδιαφέρεται για προνόμια και κρατικές προσόδους αλλά που κυρίως αυτά θέλει.

Η μεγάλη κρατικοδίαιτη "κοινωνική πλειοψηφία" δηλαδή το μεταστάν ΠΑΣΟΚ προφανώς βρέθηκε και βρίσκεται ενώπιον διλημμάτων. Θα μπορέσει άραγε ο άφθαρτος ΣΥΡΙΖΑ και ο τότε "νέος" αρχηγός του να εκφράσει και κυρίως να διατηρήσει τα προνόμια της νομενκλατούρας; Θα μπορέσει να αποκαταστήσει όσα κόπηκαν; Διότι είναι το μεγάλο "Δημοκρατικό Δικαίωμα" η επανάκαμψη των μισθών και των συντάξεων στα προ της κρίσης επίπεδα. Αυτό είναι το σωστό και το δίκαιο…. κατ’ αυτούς…

Και τι γίνεται τώρα, το 2020. Το παιχνίδι φαίνεται να κερδίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κραταιό κρατικίστικο ΠΑΣΟΚ είναι εδώ υπό τον τίτλο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Εξακολουθεί να καταγράφει ψηλά ποσοστά στην πρόθεση ψήφου και οι ινστρούχτορες του θεωρούν ότι με λίγη προσπάθεια θα κερδίσει εκ νέου τις εκλογές για να εκφράσει "γνήσια" τον κρατισμό του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ υπό τον νέο τίτλο στο "μαγαζί".

Εν πολλοίς δηλαδή και πάλι στο μετανομασθέν μαγαζί υπάρχει όλη αυτή η μεγάλη και περί το κράτος "κοινωνική πλειοψηφία". Το μεγάλο δημιούργημα του Ανδρέα Παπανδρέου η οποία ψάχνει να βρει την πιο αποδοτική και προσοδοφόρα γι’ αυτήν "πολιτική εκπροσώπηση".

Ουσιαστικά πρόκειται για τους επικυρίαρχους και σκλαβωτές των Ελλήνων η οποίοι ζητούν διαρκώς τρόπους για να εκφράσουν και να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους εις βάρος των σκληρά εργζαζομένων πολιτών εκτός κράτους. Κατά τούτο ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν αποτελεί παρά τον χώρο συσπείρωσης των σκλαβωτών των Ελλήνων της πραγματικής εργασίας που παράγει εμπορεύσιμες υπηρεσίες και προϊόντα.

Η πίστη τους στο συγκεκριμένο κόμμα δεν είναι καθόλου δεδομένη. Με την πρώτη "στραβή" θα το εγκαταλείψουν όπως εγκατέλειψαν και το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ όταν αισθάνθηκαν ότι τους "πουλάει". Μ’ αυτήν την έννοια οι αριστερούληδες του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι πια παρά οι μεταλλαγμένοι κρατιστές εκλογικά πατούν σε σαθρό έδαφος και το πιθανότερο είναι να καταβυθιστούν στο 3% απ’ όπου ξεκίνησαν κι’ ακόμη παρακάτω.

Αυτό φυσικά θα συμβεί μόνο όταν η "μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία" (οι Σκλαβωτές των Ελλήνων) θα αισθανθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν μπορεί να υπερασπισθεί τα προνόμια και τις προσόδους τους.

Βέβαια με το σημερινό νομικό πλέγμα, θα τους μείνουν τα πλουσιοπάροχα προνόμια και πρόσοδοι που οι εκπρόσωποι της "κοινωνικής πλειοψηφίας" νομοθέτησαν για τους αφυπηρετήσαντες "κεντρικούς σχεδιαστές". Να τους χαιρόμαστε και να τους πληρώνουμε… Άλλωστε οι σκλαβωτές πάντα αυτό ζητούν κάποιος να τους πληρώνει… για να ζουν καλά….

* O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" εγκαταλείποντας την κρατική υγεία και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός"

Έρχεται καθολική χρήση μάσκας σε όλους τους χώρους - Αγωνία για τα πολλά κρούσματα

Αναζήτηση είδησης ή μετοχής...

Φόρτωση...

Ειδήσεις

Άρθρα

Επικαιρότητα

Μετοχές Realtime

Όλες οι Μετοχές

Διεθνείς αγορές

Tax

Οικονομία

Επιχειρήσεις

Πολιτική

Διεθνή

Εκλογές Βρετανία 2019

Αγορές

Forbes

Υγεία

Αυτοκίνητο

Τεχνολογία

Έκδοση για Desktop

ΓΔ 17:19 633,09 -0,43% -2,75 30,04 εκ. €

Τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;

Παρασκευή, 28-Αυγ-2020 00:04

Facebook90TwitterLinkedIn

Τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;Του Γιάννη Νικολή

Κατ’ αρχήν απαιτείται να δούμε τη διαδρομή του κομματιδίου του 3% (και με δυσκολία) στο ποσοστό του 36,34% του 2015. Πώς επιτεύχθηκε;

Η μετάβαση είχε και έναν εξαγνιστικό χαρακτήρα. Εμείς έλεγε η ηγεσία του φορέα που εντάσσονταν, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, δεν έχουμε καμιά σχέση με την κρίση, που προκάλεσε το παλιό κομματικό κατεστημένο. Με τον τρόπο αυτό κρατιστές βυθισμένοι στον βούρκο της "νόμιμης" αλλά αήθους και αέναης κρατικής διαπλοκής εξαγνίστηκαν πλήρως. Ήταν πλέον στο νέο, άφθαρτο φορέα της αριστεράς που δεν κυβέρνησε ποτέ. Αυτής που δεν είχε καμιά ευθύνη για την κρίση, αλλά που πάντα πλειοδοτούσε ως προς τις παροχές στον κρατικό (τον ονομάζουν και δημόσιο) τομέα.

* O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο.

15 Ιουνίου 2020

White Privilege, An Enormously Successful Communist Agenda

By David Risselada

The white privilege narrative continues to advance in America. Increasingly, the idea that white people are responsible for the ills of minorities is being pushed in our society to the point that an all-out, genuine hatred for white people is taking hold.

Students in our universities are being taught that America, and her system of government, was designed explicitly for white men and that it enables them to exploit minorities for their own benefit. White people, according to the radical left, are recipients of unearned privileges and enjoy the protections of institutions that were designed exclusively for their economic system of capitalism.

Furthermore, students are taught that minorities cannot discriminate against white men because they have no institutional power. In other words, because of white privilege it is morally acceptable to discriminate against white men based purely on their race because they are privileged. The goal of the white privilege lie is to create the illusion that minorities are living in a system of oppression, held down by a nation rooted in white supremacy. Unfortunately, this may be true.

The latest example of this white privilege mania comes from a professor of math education at the University of Illinois, Rochelle Gutierrez. She claims that the teaching of algebra and geometry perpetuate white privilege. Her arguments posit the notion that white men are often credited with success in mathematics and demonstrate a greater capability in math than minorities. Furthermore, she claims that this advances racism in society, particularly if minority students are performing worse than whites. She is arguing that mathematics should now be taught from a political angle which would help make students aware of white privilege.

Wouldn’t the idea that mathematics pushes white privilege and racism stem form a supremacist attitude in the first place? Wouldn’t an individual that believes black people for example, are not as capable as members of another race of doing algebra really be saying they believe that race is superior to blacks? What happens in instances where a black student is performing better than a white student? Does that student now have privilege or are they still a victim of white supremacy?

The truth of white privilege is that it is a useful tool used to create hate and discontent in our society, and that blacks really may be victims of white supremacist agenda. Just not from the United States.

The idea of using race as a weapon has its origins in the Communist Revolution in the early twentieth century. Leon Trotsky, leader of the revolutionary army, allegedly coined the term racism to discredit the eastern Europeans who stood in the way of communist objectives. In modern America the term white privilege is being used as a weapon to silence pro-American opinions which might threaten the left-wing agenda of wealth re-distribution.

Creating the illusion that a certain segment of our society is the recipient of unearned privileges based purely on skin color is sure to cause the necessary angst needed to cause the cultural revolution the left has been desiring for years.

Furthermore, the race based agenda can be traced back further to Italian communist, Antonio Gramsci. Gramsci, author of the Prison Notebooks, which outlined a detailed plan which entailed a march through the institutions to bring about social change, understood that the traditional Marxist idea of dividing society into an oppressed and oppressor class had not worked.

Therefore, he turned his gaze upon cultural norms and further divided society into numerous oppressed groups. The word “hegemony” is used to describe the influence the dominant culture has over the rest of society. Gramsci coined the term “counter-hegemony” in order to destroy the influence of a dominant culture by turning every social group into an oppressed victim of that culture.

White privilege, or white supremacy, is being used to define a dominant, oppressive culture in the United States in this manner. Every other social group whether they be blacks, Latinos, gays, transgenders, feminists and now even people who may not be good at math are victims of white privilege and white supremacy.

“It becomes clear that one cannot understand either the meteoric rise or apparent immunity of political correctness to attack without understanding Gramsci. Rarely would I recommend studying a Marxist social philosopher, but this guy merits our attention. Gramsci (1891-1937) agreed with Karl Marx that every society could be divided into “oppressor” and “oppressed” classes (e.g., Marx’s own “bourgeois” and “proletariat”), but for the first time, expanded the latter into an ensemble of subordinate, marginalized groups instead of a single, homogeneous group.

Whereas Marx had spoken only of the proletariat, Gramsci spoke not just of property less workers but also of “woman, racial minorities and many ‘criminals.’” Fonte documents how Gramsci distinguished two ways the dominant group exercises control, whereas Marx had only written of one. First, there is direct domination through coercion or force – political might in service of the economic interests of the bourgeoisie. Second, there is what Gramsci calls hegemony, which means the pervasive and mostly tacit use of a system of values that supports and reinforces the interests of the dominant groups. The repressed groups may not even know they are repressed, in Gramsci’s view, because they have internalized the system of values that justifies their repression. They have internalized a “false consciousness” and become unwitting participants in their own domination.”

If that isn’t enough former Communist Party member Manning Johnson wrote a book in 1958 detailing his experience in the Communist Party USA, called Color, Communism and Common Sense. In this book he details his experience as a black man with the Communist Party and a plot to use black Americans to bring about communism in America. The communists exploited and created grievances which put the black man at odds with the American capitalist system.

“Ten years I labored in the cause of Communism. I was a dedicated “comrade.” All my talents and efforts were zealously used to bring about the triumph of Communism in America and throughout the world. To me, the end of capitalism would mark the beginning of an interminable period of plenty, peace, prosperity, and universal comradeship. All racial and class differences and conflicts would end forever after the liquidation of the capitalists, their government, and their supporters. A world union of Soviet States under the hegemony of Russia would free and lead mankind on to Utopia.”

“Little did I realize until I was deeply enmeshed in the Red Conspiracy, that just and seeming grievances are exploited to transform idealism into a cold and ruthless weapon against the capitalist system — that this is the end toward which all the communist efforts among Negroes are directed.”

Manning states that he was in a position of power within the ranks of the Communist Party and while in this position he began to see just how the American black man was being used to push a policy of division. He claims that white communists lorded over blacks within the party, and their activities were directed by those working at the Kremlin under the guise of white and black men uniting to bring capitalism to its knees.

The communists claimed to be the champion of the black man and all his struggles despite the fact they never benefited from the millions raised by communist front groups posing as civil rights organizations.

Today, the Democrat party claims to be the leader in defending civil rights of the American oppressed and down trodden even though they govern over the clear majority of inner city ghettos. Black Americans have been voting Democrat for decades and have not benefited from the millions of dollars raised by corrupt politicians to win elections.

hrough the white privilege narrative Democrats have convinced black Americans that they have a reason to be bitter towards whites. They have been taught they are oppressed victims unable to rise out of poverty because of white privilege.

In chapter 7 of Color, Communism, and Common Sense, Manning points to the specific plan to blame the white man for all the black man’s problems. This is essentially what the white privilege philosophy has done. The white privilege lie has destroyed the ability of many black men to take responsibility for themselves as they are now trapped in a generational welfare mentality, which is an essential ingredient to bringing about communism.

According to Manning, the objectives of the communists were to make the black man feel sorry for himself, blame whites for their failures, ignore opportunities around him, make him jealous of the success of other races in America, and condition him to look for quick easy solutions as substitutes to honest effort in a competitive market.

The expected results were to be a population of underclass citizens who blamed the white man’s system of government as being everything that is wrong in their lives. Isn’t that what we are seeing today? An effort to indoctrinate black people into the idea that the society they live in is designed for privileged whites who exploit minorities? The entire agenda revolves around the idea of creating a communist revolutionary army by teaching the minorities they are victims of white supremacy. At the time being it seems to have been enormously successful as nearly every facet of our society from football to algebra now has the white privilege stigma attached to it.

Freedom relies upon a population exercising good judgment and personal responsibility. If a populations ability to take responsibility for their own actions is compromised, then freedom has little chance. If you can’t take responsibility for yourself, someone will have to take responsibility of you.

This is something that the communists understood very well, and they have systematically destroyed America’s sense of personal responsibility by not only creating an atmosphere of mistrust and jealously among minority cultures but by demoralizing and demonizing the majority.

Many people in America are now afraid to speak for their values because they are likely to be labeled racist for doing so. The true white supremacists are those seeking to use race as a means of obtaining power. Most Americans believe that people achieve things based on merit and the effort they put into something.

White privilege posits the idea that blacks and other minorities suffer because they are not capable, and they need the iron fist of government leveling the playing field to make things fair. This simply is not true. People of all nationalities come to this great country and make something of themselves, they may not be millionaires, but they don’t have to be. They achieved more than they would have in their home country.

Black people in America continue to be taught the politics of resentment, making them prime recruits for the cultural revolution desired by the left. If the Democrats and the communists really cared about the black man, they would look at the predicament they are in and start teaching them that they have opportunity in America. After all, the left believes that whatever you are taught in your formative years tends to develop into unshakable convictions.

“Education should aim at destroying free will so that after pupils are thus schooled they will be incapable throughout the rest of their lives of thinking or acting otherwise than as their school masters would have wished … The social psychologist of the future will have a number of classes of school children on whom they will try different methods of producing an unshakable conviction that snow is black. Various results will soon be arrived at: first, that influences of the home are ‘obstructive’ and verses set to music and repeatedly intoned are very effective … It is for the future scientist to make these maxims precise and discover exactly how much it costs per head to make children believe that snow is black. When the technique has been perfected, every government that has been in charge of education for more than one generation will be able to control its subjects securely without the need of armies or policemen.”

Bertrand Russell quoting Johann Gottlieb Fichte, the head of philosophy & psychology who influenced Hegel and others – Prussian University in Berlin, 1810

If they really cared, wouldn’t they teach them they are just as capable as anyone else instead of setting in stone the convictions of envy?

~~~~

David Risselada is a former U.S. Serviceman, commentator, and author of the book “Not on My Watch: Exposing the Marxist Agenda in Education.”

15 Απριλίου 2020

No, COVID-19 Isn’t Turning Europe Pro-China (Yet)

China’s muscular coronavirus PR campaign in Europe may end up backfiring.

By Erik Brattberg and Philippe Le Corre

No, COVID-19 Isn’t Turning Europe Pro-China (Yet) — A man fixes the Chinese flag in front of boxes with protective suits and masks in Vienna, Austria, March 20, 2020. Credit: AP Photo/Ronald Zak

Ever since the World Health Organization declared Europe the new epicenter of the coronavirus pandemic on March 13, China has seized the opportunity to provide relief to some of the worst-hit European countries as part of a concerted PR offensive aiming at polishing up the Communist Party’s image internationally and — above all — domestically. Although China’s aid offers have generally been welcomed by those leaders struggling to contain the outbreak, it is still far too early to conclude that Beijing is actually winning over any European hearts and minds. As Chinese diplomacy in Europe is becoming more brazen — and in some cases even aggressive — the opposite may well turn out to be true.

Already dubbed by some “mask diplomacy,” the fast Chinese response to the coronavirus outbreak in Europe is an undeniable fact. Since mid-March, planeloads of Chinese medical teams, masks, and ventilators have arrived at European airports. For example, on March 13, only two days after the number of confirmed coronavirus cases in Italy reached 10,000, a team of Chinese medical staff from the Chinese Red Cross landed in Rome. Also on board the plane were 30 tons worth of coveted face masks and respirators in boxes draped with the Chinese flag.
Meanwhile, Spain, which is now replacing Italy as the epicenter of the virus in Europe, has agreed on a deal to purchase over half a million masks, 5.5 million test kits, and 950 respirators from Chinese vendors who have significantly upped their production. Other European countries that have received substantial Chinese help include Greece, Belgium, the Czech Republic, France, Austria, and Serbia. Chinese tech billionaire Jack Ma has also pledged to donate 2 million masks to Spain, France, Italy, and Belgium. Meanwhile, Huawei, the Chinese telecom giant currently bidding for major 5G contracts across Europe, has donated over 2 million face masks to Spain, the Netherlands, Italy, and Poland.

Besides in-kind medical assistance, China has also stepped up its diplomatic outreach in Europe. On March 13, Chinese officials hosted a video conference with their counterparts from the so-called 17+1 group of countries in Central and Eastern Europe to share lessons about combating the virus outbreak. A similar call took place a few days later between Chinese health officials and 10 European countries including France, Portugal, and Denmark. President Xi Jinping has also personally called leaders in Italy, Spain, France, the United Kingdom, and Serbia to discuss cooperation over the virus as part of a “health silk road.”

On top of this, China has also engaged in more sinister disinformation and propaganda campaigns across Europe through some of its media outlets. Italy has been particularly targeted. For example, a tweet from the newspaper Global Times cast doubt over the origin of the virus, suggesting it came from Italy. Another tweet from a Chinese official spokesperson actively relayed a false story of Romans thanking China while playing its national anthem from their balconies. An Italian newspaper reported that China is also pulling from the Russian playbook by deploying armies of Twitter bots to spread its coronavirus propaganda. On its official website, the Chinese Embassy to France has started shamelessly attacking medical workers for “failing to assist dying patients” and “abandoning their jobs” at EHPAD nursing homes. Since August 2019, the embassy has been run by a hardliner, Lu Shaye. This follows a trend of more aggressive Chinese diplomacy in Europe over the past year against those it disagrees with.

It is not surprising that China is stepping up its PR offensive in Europe amid the coronavirus. The above-mentioned activities serve multiple purposes for Beijing. First, they enable China to deflect attention away from the fact that the virus originated in Wuhan and that Chinese officials initially denied its existence. Second, at a time when the West is struggling to contain the virus, China wants to leverage its own supposedly successful response to the outbreak and present its governance model based on social control, harsh confinement, and surveillance in a more favorable light. Third, China is utilizing these new diplomatic tools to boost its soft power profile and promote itself as a generous and responsible international actor. Although the main purpose is to rally Chinese citizens behind the Communist Party following a major domestic social and health crisis, it also presents an opportunity for China to strengthen its ties with Europe – a key priority for Beijing. The strategic relevance of Europe is further amplified by the escalating competition and trade war between Beijing and Washington under President Donald Trump and the need to improve access to European technology and market while undermining a coherent common transatlantic pushback.

So far, China’s assistance efforts appear to have garnered only isolated successes. Unsurprisingly, leaders from the most affected European countries are among the most appreciative. For example, Italy’s embattled Foreign Minister Luigi di Maio posted a video on Facebook welcoming the Chinese aid and praising China for its “solidarity spirit.” Meanwhile, Spanish Prime Minister Pedro Sanchez praised China and said his country would draw from the Chinese experience of managing the virus. The most striking praise for China has come from Serbia’s President Aleksandar Vučić, who in a televised address announcing a state of emergency referred to China as “the only country that can help.”

However, there is less certainty that these efforts will cause any long-lasting improvement to China’s image in Europe. In fact, there are several reasons why China’s current PR drive might backfire.

First, after a wobbly initial start, a more coordinated common European response to the coronavirus is now finally shaping up. As a result, China is denied the opportunity to exploit the lack of European solidarity and present itself as the only actor capable of assistance. Further, using an explicit fact-based counternarrative to help assess China’s claims, the European Commission has issued statements noting that “France and Germany have combined donated more masks to Italy than China.” Echoing the same message, French President Emmanuel Macron also added a call for “Europe-bashing” to end.

Second, efforts to push back against Chinese propaganda and disinformation in Europe are now underway. For instance, the EU’s high representative for foreign policy, Josep Borrell, has referred to the response to the coronavirus as a “global battle of narratives” and accused China of “aggressively” pushing false messages. Following his comment, Huawei decided to scale down its European mask donation program for fear of becoming embroiled in a wider geopolitical powerplay. In another example, a unit in the External Action Service normally devoted to debunking Russian disinformation has recently documented a series of Chinese coronavirus propaganda narratives in what appears to be a copy of the Russian disinformation playbook in Europe. The European Council on March 26 acknowledged the need to engage in the communication battle, saying it will “counter disinformation with transparent, timely, and fact-based communication.”

Third, reports of faulty Chinese medical equipment and supplies have triggered outrage. Countries such as Spain, the Netherlands, and the Czech Republic have already returned Chinese-made test-kits. Problems with Chinese-made masks have also been reported in several countries. These concerns will likely feed long-standing European distrust of Chinese product safety standards. Once the coronavirus crisis is over, they may also give a boost to those voices calling for less European dependency on China for security reasons. The European Commission has already issued new guidelines for the implementation of a common EU investment screening framework specifically mentioning the protection of critical European medical assets. The EU is also wary of a repeat of the post 2008 financial crisis, which led to opportunistic Chinese investments in key European infrastructures. Similarly, Macron has voiced support for adding medical supplies to the list of strategic sectors where Europe needs more “sovereignty.”

Fourth, the skepticism toward China among both European elites and the public is not likely to change, as it is driven by deeper economic and political concerns about China’s rise. Some Italian voices, for example, have reacted strongly against China’s push – sometimes asking for “war damages” instead. If anything, it underscores the more hawkish European position enshrined in an EU strategy paper on China from a year ago, which referred to the country as a “systemic rival.” In fact, the EU-China relationship, which was already facing a difficult road ahead, could actually be further negatively impacted by coronavirus fallout. The regular EU-China summit has already been cancelled and it is unclear whether the planned EU27 leaders’ meeting with Xi Jinping in Germany scheduled for September can take place. The prospect for the key deliverable for that summit, a potential bilateral EU-China investment treaty, was already looking shaky and now seems even more remote.

In short, China may well score some brownie points in Europe in the short term, especially among more populist leaders, but its PR offensive is unlikely to fundamentally transform its image. If Beijing was serious about improving its standing with European governments, it would have to do far more than symbolic deliveries of aid and photo-ops — including being more transparent about its own handling of the virus, avoiding the politicization of medical assistance, stopping the spread of disinformation and propaganda, and engaging constructively in multilateral institutions. It should also invest in partnerships with Europe on science and trade that are not just one-way.

China’s shortcomings, however, do not mean that European leaders should be complacent about the challenge posed by China’s latest diplomatic push. If the brazenness of the Chinese diplomacy push in Europe becomes a permanent fixture of its foreign policy after the pandemic, more robust European action will be vital. Meanwhile, Europe must seek to increase solidarity with affected countries such as Italy, better publicize what assistance they are actually providing to neighbors, and push back more firmly against false Chinese narratives and disinformation.

Erik Brattberg is director of the Europe Program and a fellow at the Carnegie Endowment for International Peace in Washington
Philippe Le Corre is a fellow-in-residence at CY Cergy Paris Université and ESSEC Business School, as well as a nonresident senior fellow with the Carnegie Endowment for International Peace.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ: 👉 THE DIPLOMAT

22 Δεκεμβρίου 2019

NRF-VJTF και το μέλλον του ΝΑΤΟ

Την 21η Δεκ 2019, στα πλαίσια της ετήσιας γενικής συνέλευσης των μελών του Παραρτήματος Ημαθίας της ΕΑΑΣ, ο Αντγος εα Κων. Β. Κωνσταντάρας παρουσίασε ψηφίδες πληροφόρησης για τις δυνάμεις αντίδρασης του ΝΑΤΟ και πρωτόλειες σκέψεις του για το μέλλον της Συμμαχίας.

Την παρουσίασή του σε αρχείο pdf και μορφή "σελίδων σημειώσεων" του MS power point, μπορείτε να δείτε εδώ👈

Η τελική τους μορφή θα δημοσιοποιηθεί στο νέο έτος.

16 Δεκεμβρίου 2019

20 Βήματα για την Εθνική Άμυνα στον 21ο αιώνα (του Στγου Μ. Κωσταράκου)

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες υπηρεσίας στην Άμυνα της χώρας και υπό το πρίσμα των τελευταίων εξελίξεων στη περιοχή μας, αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ με όλους – γιατί η άμυνα μας αφορά όλους - μια σειρά από ενέργειες που κατά τη γνώμη μου απαιτούνται για την αποτελεσματική βελτίωση της κατάστασης των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) στον 21ο αιώνα. Οι ενέργειες αυτές συνδυάστηκαν με τους πέντε άξονες που καθόρισε ο κ.ΥΕΘΑ στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης για την Εθνική Αμυνα. Ετσι, μετά από ανάλυση και προσδιορισμό των επιβαλλόμενων και απορρεουσών υποχρεώσεων, προσδιορίστηκαν τα παρακάτω 20 βήματα που θεωρώ ότι είναι απαραίτητα για την Εθνική Άμυνα στον 21ο αιώνα.

Τα βήματα αυτά δεν έχουν σχέση με τη παρούσα μαχητική ισχύ των Ελληνικών ΕΔ και την αναμφίβολη δυνατότητα τους να υπερασπίσουν την εθνική ακεραιότητα. Αφορούν στη δυνατότητα βελτίωσης και αποτελεσματικής εκτέλεσης της αποστολής τους στο άμεσο και προβλέψιμο μέλλον. Πολλά από τα βήματα στα οποία θα αναφερθώ είναι ουσιαστικά ενέργειες που έπρεπε να τις έχουμε αρχίσει ή και υλοποιήσει από χρόνια, ίσως και από δεκαετίες. Πιθανότατα στον προηγούμενο αιώνα. Η οικονομική κρίση δυστυχώς αποτέλεσε άλλοθι για πολλές παραλείψεις. Πιθανόν επίσης κάποιες από τις ενέργειες να έχουν ήδη αποφασισθεί ή και διαταχθεί από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και εμείς ακόμη το αγνοούμε. Σε κάθε περίπτωση εναπόκειται στην στρατιωτική ηγεσία να προτείνει και στην πολιτική ηγεσία να αποδεχτεί και να εγκρίνει όλες εκείνες τις απαιτούμενες αλλαγές που θα φέρουν τις ΕΔ στον 21ο αιώνα.

Α. Εξασφάλιση επάρκειας αμυντικού εξοπλισμού.

1. Διαθεσιμότητα όλων των οπλικών συστημάτων και μέσων για την εκτέλεση της αποστολής τους τουλάχιστον στο 80%. Αυτό είναι το ελάχιστο διεθνές επιχειρησιακό όριο διαθεσιμότητος.

2. Εξασφάλιση της επάρκειας εφοδίων και υλικών για τις ΕΔ στο προβλεπόμενο ύψος από τα ισχύοντα εθνικά σχέδια.

3. Αναθεώρηση και άμεση σταδιακή υλοποίηση των εξοπλιστικών προτεραιοτήτων των ΕΔ με βάση την εκτιμώμενη Απειλή, την Εθνική Στρατηγική, το Επίπεδο Φιλοδοξίας, τον επιχειρησιακό σχεδιασμό και τις οικονομικές μας δυνατότητες, πάντα υπό λεπτομερή Κοινοβουλευτικό Έλεγχο με διαφάνεια και απόλυτη νομιμότητα. Το Πολεμικό Ναυτικό πρέπει κατά τη γνώμη μου να έχει απόλυτη προτεραιότητα. Είναι το καλύτερο, ταχύτερο και ασφαλέστερο μέσο προβολής ισχύος που διαθέτουμε.

4. Διασύνδεση των ΕΔ με Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και Ερευνητικούς και Κατασκευαστικούς Φορείς στην Ελλάδα (κυρίως) αλλά και στο εξωτερικό για την έρευνα και δημιουργία νέων στρατιωτικών δυνατοτήτων που αναγκαιούν.Το UAV του ΑΠΘ είναι ένα υπέροχο παράδειγμα.

Β. Αναδιοργάνωση της δομής των Ενόπλων Δυνάμεων.

1. Αναθεώρηση και εκσυγχρονισμός του Εθνικού Αμυντικού Σχεδιασμού με επανεξέταση Διαδικασιών και Εθνικών Στόχων. Πλήρης αναθεώρηση εκ βάθρων εθνικών πολιτικών και στρατιωτικών στρατηγικών κειμένων.

2. Επάνδρωση Δυνάμεων Αμέσου Επεμβάσεως στο 100%. Προσλήψεις οπλιτών Ειδικών Δυνάμεων.Το ηλικιακό είναι σημαντικό πρόβλημα για τις Μονάδες αυτές.

3. Επάνδρωση προσωπικού ολων των Μονάδων, Επιτελείων και υπηρεσιών στο 80%. Αύξηση θητείας ή θητεία στα 18 για τους κληρωτούς, με παράλληλες προσλήψεις επαγγελματιών μέχρι συμπλήρωσης των ελλείψεων.

4. Αναδιοργάνωση των υφισταμένων και πρόβλεψη νέων δομών και δυνατοτήτων του πλήρους φάσματος του Υβριδικού Πολέμου (Κυβερνοπόλεμος, Πληροφοριακές Επιχειρήσεις, Ψυχολογικές Επιχειρήσεις, Επιχειρήσεις Ηλεκτρονικού Φάσματος,Επιχειρήσεις Χαμηλής Εντασης κλπ) αλλά και των Επιχειρήσεων Προβολής Ισχύος και Επηρεασμού, χωρίς όμως νέες διοικήσεις και νέους στρατηγούς. Νέες αποστολές έστω και διπλές σε υφιστάμενες δομές και διοικήσεις. Οι συντεχνιακές προσεγγίσεις μόνο κακό μας έκαναν τα τελευταία χρόνια.

5. Άμεση αναδιάταξη και αναδιοργάνωση δομών, δυνάμεων και εγκαταστάσεων όπου απαιτείται. Κατάργηση δομών που δεν είναι πλέον απαραίτητες. Μετακίνηση του Κέντρου Βάρους της διάταξης μας και ιδίως του Πολεμικού Ναυτικού προς τα Νότια και τα Νοτιοανατολικά με αύξηση της διασποράς των μέσων, μεγιστοποίηση της ευελιξίας, της ευκινησίας και της δυνατότητας αντίδρασης με παράλληλη κατάργηση δομών και εγκαταστάσεων που δεν απαιτούνται. Απαιτείται νέος νοτιότερος επιχειρησιακός ναύσταθμος γιατί εκεί μετατοπίστηκε το γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Υπάρχει ήδη στη Κρήτη.

6. Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών. Δεν μπορούμε να κυριαρχήσουμε στο επιχειρησιακό και τακτικό πεδίο χωρίς εξειδικευμένες στρατιωτικές πληροφορίες. Και οι πληροφορίες αυτές είναι η «γνώση», που δίνει τη «δύναμη» για τη κυριαρχία αυτή.

Γ. Εκσυγχρονισμός του υφισταμένου νομοθετικού πλαισίου στα δεδομένα του 21ου αιώνα.

1. Νέο Καταστατικό Νόμο για Αξκούς (σε αντικατάσταση του ισχύοντος από το 1973) και Υπξκούς (δεν υφίσταται) με άρση όλων των καταληκτικών βαθμών για όλα στελέχη, (όπου ισχύει κάτι τέτοιο) ώστε ο καθένας να μπορεί να εξελίσσεται όσο του επιτρέπει η αξία του. Ας δεχτούμε επιτέλους ότι είμαστε στον 21ο αιώνα. Μόνα κριτήρια η ικανότητα και η μόρφωση. Όλοι ανεξαρτήτως προέλευσης (και γνωριμιών) μετέχουν στη διαδικασία και εξελίσσονται μέχρι το θεσμοθετημένο όριο ηλικίας και όσο τους επιτρέπουν οι δυνατότητες τους και οι συγκυρίες. Έτσι πρέπει να γίνεται. Έτσι γίνεται σ´ολόκληρο τον κόσμο. Ένα οργανωμένο σχήμα δεν μπορεί να στηρίζεται θεσμικά σε δεδομένα του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα.

2. Νέος νόμος για την εξέλιξη και τις προαγωγές του προσωπικού. Το ισχύον σύστημα είναι δημιούργημα της επταετίας και στη συνέχεια της μεταπολίτευσης και ικανοποιούσε συγκεκριμένες ανάγκες. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί και οι ανάγκες είναι πλέον διαφορετικές.

(α) Ολες οι θέσεις διοικήσεως σε όλους τους βαθμούς (και στους ανώτατους και για τους Αρχηγούς) καθώς και όλες οι θέσεις ευθύνης πρέπει να καλύπτονται για διετία τουλάχιστον. Διαφορετικά δεν υπάρχει πρόοδος και εξέλιξη αλλά μόνο «σημειωτόν» επι δεκαετίες.

(β) Πρέπει να καταργηθούν οι διαδικασίες κρίσεων των στελεχών όπως ισχύουν σήμερα καθώς και οι ετήσιες αποστρατείες. Οι κρίσεις γίνονται κατά έτος για να αξιολογείται η απόδοση και η περαιτέρω πορεία των στελεχών και όχι η συνέχιση της εργασιακής τους σχέσης . Κανένας δεν αποστρατεύεται. Οι ΕΔ δεν είναι ιδιοκτησία ούτε του Υπουργού ούτε των Αρχηγών για να απολύουν τους υπαλλήλους τους. Όλοι αποστρατεύονται ανεξαρτήτως βαθμού μόνο με όριο ηλικίας τα 58 έτη ή τα 61 έτη για τους Αρχηγούς. Ειδικές διατάξεις καλύπτουν ειδικές παράνομες συμπεριφορές.

3. Αναδιοργάνωση της εφεδρείας και επαύξηση του ρόλου της με μονιμότητα στη εφεδρική οργάνωση και θέσπιση εθελοντών εφέδρων και ενδεχομένως πλήρων μονάδων εθελοντών εφέδρων. Είναι το μεγαλύτερο και εξαιρετικά σημαντικό τμήμα της μαχητικής μας ισχύος. Πρέπει να σταματήσουμε να το αφήνουμε ανεκμετάλλευτο.

4. Επανεξέταση του θεσμού της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης στο σύνολο της, ιδίως υπό το πρίσμα της τελευταίας συνταγματικής αναθεώρησης.

Δ. Ενίσχυση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

1. Επανεκκίνηση της εγχώριας Πολεμικής Βιομηχανίας για την επαύξηση της συμμετοχής της στη κάλυψη των εθνικών εξοπλιστικών αναγκών.

2. Στόχος της συμμετοχής της αμυντικής βιομηχανίας στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας πρέπει να είναι η κάλυψη των εθνικών αμυντικών αναγκών στο 50% μέχρι το 2035.

Ε. Αναβάθμιση της Στρατιωτικής και ακαδημαϊκής εκπαίδευσης.

Αναθεώρηση και εκσυγχρονισμός της στρατιωτικής και ακαδημαϊκής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα με:

(α) Χρήση εξομοιωτών σε όλα τα επίπεδα στρατιωτικής εκπαίδευση και βολές με πραγματικά πυρά από όλα τα οπλικά συστήματά. Όλα τα οπλικά συστήματα και όλοι οι χειριστές πρέπει να δοκιμάζονται με πραγματική βολή σε ετήσια βάση.

(β) Συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές των ΗΕ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και διεθνείς διαγωνισμούς για να αντισταθμιστεί μερικώς η έλλειψη πολεμικής εμπειρίας σε σχέση με πιθανούς αντιπάλους μας.

(γ) Αξιολογήσεις με κυκλικό συνεχόμενο διετές πρόγραμμμα αξιολογήσεων (μάχιμες μονάδες) ή τριετές (επιτελεία και λοιπές δομές). Συγχρονισμός με εναλλαγές διοικήσεων ώστε να αξιολογούνται όλοι.

(δ) Χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών στα στελέχη για υποχρεωτικές Μεταπτυχιακές (μέχρι 2 έτη) πανεπιστημιακές σπουδές για όλα τα στελέχη στο βαθμό του Λοχαγού ή Ταγματάρχου, εφόσον το επιθυμούν. Αυτό θα είναι απαραίτητο για την περαιτέρω εξέλιξη τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν ανώτατοι αξιωματικοί χωρίς μεταπτυχιακές σπουδές και ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση επιπλέον της αρχικής. Σε κανένα στρατό δεν υπάρχουν.

ΣΤ. Επιπλέον προτάσεις εξαιρετικής σημασίας, εκτός των αξόνων που διατύπωσε ο κ. ΥΕΘΑ.

1. Νέο μισθολογικό σύστημα για το προσωπικό ώστε να ταυτιστούν οι μισθολογικοί με τους κατεχόμενους βαθμούς.

2. Μέριμνα για το προσωπικό και τις οικογένειες του με στοχευμένα μέτρα που θα αφορούν στη στέγαση, την ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη και τη μέριμνα για βρέφη και παιδιά.

3. Επιχειρησιακή Ετοιμότητα. Το σημαντικότερο για το τέλος. Επαύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και της δυνατότητας άμεσης αντίδρασης μέσα σε συγκεκριμένες και αυστηρές χρονικές επιδιώξεις όλων των μάχιμων μονάδων όλων των κλάδων των ΕΔ με συνεχείς συναγερμούς και ασκήσεις ετοιμότητας σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.

Είναι σίγουρο ότι πολλές από τις παραπάνω ενέργειες έχουν σοβαρό οικονομικό κόστος. Άλλες απλώς απαιτούν ειλικρινή πολιτική βούληση. Η χώρα είναι σε τροχιά ανάπτυξης και αυτό δεν πρέπει να διαταραχθεί. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η κυβέρνηση θα βρει τρόπο να καλυφθούν οι αμυντικές ανάγκες χωρίς να επιβραδυνθεί ή ανασταλεί η πρόοδος, η ανάπτυξη και η βελτίωση του επιπέδου διαβιώσεως του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός είναι δυνατόν από το υστέρημα των πολλών και από το πλεόνασμα των ολίγων να δώσει λύση και σε αυτό το πρόβλημα, όπως έκανε μέχρι τώρα, όποτε παρουσιάστηκε ανάγκη, και τώρα θεωρώ ότι η ανάγκη αυτή υπάρχει.

Σελίδες